۳۴۰۵.امام على عليه السلام :ستايش ، خداى را كه ستايش خود را به بندگانش الهام كرد و آنان را بر معرفت به ربوبيتش سرشت ؛ دلالت كننده بر وجودش به آفرينش خود ... پرده ها ، او را در حجاب نبرند و حجاب ميان او و خلقش ، همان خلقت آنها به دست اوست ، زيرا محال است كه آنچه در ذات مخلوقاتش ممكن است ، بر او عارض شود ، و آنچه براى او محال است ، [براى مخلوقات ]ممكن است . نيز به خاطر جدايىِ سازنده از ساخته شده و تحديد كننده از محدود شونده و ارباب از بنده .

۳۴۰۶.امام على عليه السلام :برترين وسيله توسّل متوسّلان ، ايمان به خدا و رسول اوست و جهاد در راه خدا و كلمه اخلاص كه فطرت و سرشت انسان است .

۳۴۰۷.الكافىـ به نقل از بكير بن اعين ـ: امام باقر عليه السلام مى گفت : «خداوند ، از پيروان ما بر ولايت ما و نيز بر اقرار به ربوبيت او و نبوّت محمّد صلى الله عليه و آلهپيمان گرفت ، در حالى كه روز اخذ پيمان در عالم ذرّ ، آنان نيز ذرّه بودند» .

۳۴۰۸.امام باقر عليه السلام :آيين نوح ، آن بود كه خداوند ، به يگانگى و اخلاص پرستيده شود و برايش شريكى گرفته نشود و آن همان سرشتى است كه خدا ، مردم را بر آن سرشته است . خداوند ، از نوح و ديگر پيامبران پيمان گرفت كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ را بپرستند و براى او شريكى نگيرند .

۳۴۰۵.الإمام عليّ عليه السلام :الحَمدُ للّهِِ المُلهِمِ عِبادَهُ حَمدَهُ ، وفاطِرِهِم عَلى مَعرِفَةِ رُبوبِيَّتِهِ، الدّالِّ عَلى وُجودِهِ بِخَلقِهِ... لا تَحجُبُهُ الحُجُبُ، وَالحِجابُ بَينَهُ وبَينَ خَلقِهِ خَلقُهُ إِيّاهُم ؛ لاِمتِناعِهِ مِمّا يُمكِنُ في ذَواتِهِم، ولاِءِمكانٍ ^۱ مِمّا يَمتَنِعُ مَنهُ، ولاِفتِراقِ الصّانِعِ مِنَ المَصنوعِ، وَالحادِّ مِنَ المَحدودِ، وَالرَّبِّ مِنَ المَربوبِ. ^۲

۳۴۰۶.عنه عليه السلام :إِنَّ أفضَلَ ما يَتَوَسَّلُ بِهِ المُتَوَسِّلونَ : الإِيمانُ بِاللّهِ ورَسولِهِ ، وَالجِهادُ في سَبيلِ اللّهِ ، وكَلِمَةُ الإِخلاصِ ؛ فَإِنَّهَا الفِطرَةُ . ^۳

۳۴۰۷.الكافي عن بكير بن أعين :كانَ أبو جَعفَرٍ عليه السلاميَقولُ: إِنَّ اللّهَ أَخَذَ ميثاقَ شيعَتِنا بِالوِلايَةِ وهُم ذَرٌّ يَومَ أَخَذَ الميثاقَ عَلَى الذَّرِّ، وَالإِقرارَ لَهُ بِالرُّبوبِيَّةِ ولِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آلهبِالنُّبُوَّةِ. ^۴

۳۴۰۸.الإمام الباقر عليه السلام :كانَت شَريعَةُ نوحٍ عليه السلام أن يُعبَدَ اللّهُ بِالتَّوحيدِ وَالإِخلاصِ وخَلعِ الأَندادِ ، وهِيَ الفِطرَةُ الَّتي فُطِرَ النَّاسُ عَلَيها ، وأخَذَ اللّهُ ميثاقَهُ عَلى نوحٍ عليه السلام وعَلَى النَّبِيِّينَ عليهم السلامأن يَعبُدُوا اللّهَ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ ولا يُشرِكوا بِهِ شَيئا . ^۵