۳۸۵۰.امام صادق عليه السلام:هر كه ادّعا كند كه خدا را در پسِ پرده يا با تصوير و نمونه مى شناسد ، مشرك است ؛ چون پرده و نمونه و تصويرش ، غير اوست .

۳۸۵۱.الكافىـ به نقل از ابن ابى العوجاء ـ: به امام صادق گفتم: ... چرا [ خداوند] از مردمان محجوب گشته و برايشان فرستاده مى فرستد؟ اگر خود با آنان در تماس بود ، مردم به ايمان نزديك تر مى شدند؟
امام عليه السلام به من فرمود: «واى بر تو ! چگونه از تو محجوب است ، كسى كه قدرتش را در خودِ تو نشان داده است ، با پديد آمدنت پس از نبودن ، بزرگى ات پس از كوچكى ، نيرومندى ات پس از ناتوانى، ناتوانى ات پس از نيرومندى، بيمارى ات پس از سلامت، سلامتت پس از بيمارى، رضايتت پس از خشم ، خشمت پس از رضايت، اندوهت پس از شادى، شادى ات پس از اندوه، دوستى ات پس از دشمنى، دشمنى ات در پىِ دوستى، عزمت پس از تعلّل، تعلّلت پس از عزم، اشتياقت پس از ناخوش داشتن، ناخوش داشتنت پس از اشتياق، رغبتت پس از بيم، بيمت پس از رغبت، اميدت پس از نااميدى، نااميدى ات پس از اميد، خطور چيزى كه در خيالت نبوده است [به ذهنت] و رفتن و پريدن چيزى كه مى دانستى از ذهنت؟! ».
[ ابن ابى العوجاء مى گويد:] و هماره، جلوه هاى قدرت خدا را در خود من برشمُرد ، بى آن كه بتوانم انكار كنم، تا آن جا كه گمان كردم خدا به زودى ميان من و او ظاهر مى شود!

۳۸۵۰.الإمام الصادق عليه السلام :مَن زَعَمَ أَنَّهُ يَعرِفُ اللّهَ بِحِجابٍ أَو بِصورَةٍ أَو بِمِثالٍ فَهُوَ مُشرِكٌ ؛ لِأَنَّ حِجابَهُ ومِثالَهُ وصورَتَهُ غَيرُهُ . ^۱

۳۸۵۱.الكافي عن ابن أَبي العوجاء :قُلتُ لَهُ [ أَي الإمامِ الصادِقِ عليه السلام ] : ... ولِمَ احتَجَبَ عَنهُم وأَرسَل إِلَيهِمُ الرُّسُلَ ؟ ولو باشَرَهُم بِنَفسِهِ كانَ أَقرَبَ إِلَى الإِيمانِ بِهِ ؟ فَقالَ لي : وَيلَكَ ! وكَيفَ احتَجَبَ عَنكَ مَن أَراكَ قُدرَتَهُ في نَفسِكَ ؛ نُشوءَكَ ولَم تَكُن ، وكِبَرَكَ بَعدَ صِغَرِكَ ، وقُوَّتَكَ بَعدَ ضَعفِكَ وضَعفَكَ بَعدَ قُوَّتِكَ ، وسُقمَكَ بَعدَ صِحَّتِكَ وصِحَّتَكَ بَعدَ سُقمِكَ ، ورِضاكَ بَعدَ غَضَبِكَ وغَضَبَكَ بَعدَ رِضاكَ ، وحُزنَكَ بَعدَ فَرَحِكَ وفَرَحَكَ بَعدَ حُزنِكَ ، وحُبَّكَ بَعدَ بُغضِكَ وبُغضَكَ بَعدَ حُبِّكَ ، وعَزمَكَ بَعدَ أَناتِكَ وأَناتَكَ بَعدَ عَزمِكَ ، وشَهوَتَكَ بَعدَ كَراهَتِكَ وكَراهَتَكَ بَعدَ شَهوَتِكَ ، ورَغبَتَكَ بَعدَ رَهبَتِكَ ورَهبَتَكَ بَعدَ رَغبَتِكَ ، ورَجاءَكَ بَعدَ يَأسِكَ ويَأسَكَ بَعدَ رَجائِكَ ، وخاطِرَكَ بِما لَم يَكُن في وَهمِكَ ، وعُزوبَ ما أَنتَ مُعتَقِدُهُ عَن ذِهنِكَ ، وما زالَ يُعَدِّدُ عَلَيَّ قُدرَتَهُ الَّتي هِيَ في نَفسِيَ الَّتي لا أَدفَعُها حَتّى ظَنَنتُ أَنَّهُ سَيَظهَرُ فيما بَيني وبَينَهُ . ^۲