۳۸۱۳.فاطمه عليهاالسلام:ستايش، خدايى را كه از اين كه مخلوقى به حقيقت ربوبيتش و قدرت يگانه اش پى ببرد ، پوشيدگى گُزيد و ديده ها او را درنيافتند .

۳۸۱۴.امام حسن عليه السلام:نه خِردها و انديشه هايشان ، نه فكرها و الهام هايشان، و نه مغزها و فهم هايشان ، صفت او را درنمى يابند تا بپرسند: كى؟ و از چه پديد آمد؟ و بر چه آشكار است و در چه نهفته است و چه چيز را نيافريد؟

۳۸۱۵.امام حسين عليه السلام:[خداوند متعال] از خِردها محجوب است، همچون ديده ها .

۳۸۱۶.امام زين العابدين عليه السلامـ در دعايش در روز عرفه ـ: تو كسى هستى كه انديشه ها از ذات تو در مانده و فهم ها از كيفيت تو وا مانده و ديده ها جايگاه تو را درنيافته اند .

۳۸۱۷.امام زين العابدين عليه السلامـ در دعاى نماز شبش ـ: وصف ها در تو ناپيدا شد و توصيف ها در تو از ميان رفت و نازك انديشى ها در كبريايى تو حيران گشت .

۳۸۱۸.امام زين العابدين عليه السلامـ در دعاى قنوتش ـ: خدايا ! من تو را مى خوانم ، دعاى كسى كه تو را شناخت و خود را وقف تو كرد و با همه وجود، قصد تو نمود . منزّهى تو! ديده ها از نگاه ژرف به صنعت تو باز مانْد و انديشه ها، محدوديت آنها را از فهم كُنه تو باز داشت . تو درك كننده اى و درك ناشدنى ، و احاطه گر و احاطه نشدنى .

۳۸۱۳.فاطمة عليهاالسلام :الحَمدُ للّهِِ الَّذِي احتَجَبَ عَن كُلِّ مَخلوقٍ يَراهُ بِحَقيقَةِ الرُّبوبِيَّةِ وقُدرَةِ الوَحدانِيَّةِ، فَلَم تُدرِكهُ الأَبصارُ. ^۱

۳۸۱۴.الإمام الحسن عليه السلام :لا تُدرِكُ العُقولُ وأَوهامُها ، ولا الفِكَرُ وخَطَراتُها، ولاَ الأَلبابُ وأَذهانُها صِفَتَهُ فَتَقولَ : مَتى ؟ ولا بُدِئَ مِمّا ؟ ولا ظاهِرٌ عَلى ما ؟ ولا باطِنٌ فيما ؟ ولا تارِكٌ فَهَلاّ ^۲ ؟ ^۳

۳۸۱۵.الإمام الحسين عليه السلام :اِحتَجَبَ عَنِ العُقولِ ، كَمَا احتَجَبَ عَنِ الأَبصارِ . ^۴

۳۸۱۶.الإمام زين العابدين عليه السلامـ مِن دُعائِهِ يَومَ عَرَفَةَ ـ: أَنتَ الَّذي قَصُرَتِ الأَوهامُ عَن ذاتِيَّتِكَ ، وعَجَزَتِ الأَفهامُ عَن كَيفِيَّتِكَ ، ولَم تُدرِكِ الأَبصارُ مَوضِعَ أَينِيَّتِكَ . ^۵

۳۸۱۷.عنه عليه السلامـ من دُعائِهِ في صَلاةِ اللَّيلِ ـ: ضَلَّت فيكَ الصِّفاتُ ، وتَفَسَّخَت دونَكَ النُّعوتُ ، وحارَت في كِبرِيائِكَ لَطائِفُ الأَوهامِ . ^۶

۳۸۱۸.عنه عليه السلامـ مِن دُعائِهِ فِي القُنوتِ ـ: اللّهُمَّ إِنّي دَعَوتُكَ دُعاءَ مَن عَرَفَكَ وتَسَبَّلَ ^۷ إِلَيكَ ، وآلَ بِجَميعِ بَدَنِهِ إِلَيكَ ، سُبحانَكَ ! طَوَتِ الأَبصارُ في صَنعَتِكَ مَديدَتَها ، وثَنَتِ الأَلبابُ عَن كُنهِكَ أَعِنَّتَها ، فَأَنتَ المُدرِكُ غَيرُ المُدرَكِ ، وَالمُحيطُ غَيرُ المُحاطِ . ^۸