نشانه هاى خدا در آفرينش آسمان
كلمه «سماء» ، در لغت از ريشه «سمو» ، به معناى «بلند» و «برافراشته» است و از اين رو به سقف خانه ، «سماء» اطلاق مى شود. ۱ در قرآن كريم ، اين كلمه ۳۱۳ بار به صورت مفرد و جمع در معانى مختلفى به كار رفته است :
۱ . جهت بالا و مجاور زمين ، مانند :
«أَلَمْ تَرَكَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَ فَرْعُهَا فِى السَّمَاءِ . ۲ آيا نديدى كه چگونه خدا مَثَل مى زند؟ سخن پاك ، مانند درخت پاك است ، ريشه اش ثابت و شاخه اش در آسمان است» .
۲ . منطقه اى دورتر از سطح زمين و محلّ ابرها ، مانند :
«وَ نَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً مُّبَـرَكًا . ۳ و از آسمان ، آبى بركت زا فرود آورديم» .
