باب دهم: آفرينش بادها و ابر و باران
قرآن
«و از نشانه هاى او آن كه بادهاى مژده دهنده را مى فرستد تا رحمت خود را به شما بچشانَد» .
«آيا نديده اى كه خدا ، ابرهايى را به آهستگى مى راند ، آن گاه ، آنها را به هم مى پيوندد و ابرى انبوه پديد مى آورد؟ و باران را مى بينى كه از درون آن ، بيرون مى ريزد و [خدا] از آسمان ، از پشته ها[ى ابر يخ زده] كه در آن جاست ، تگرگى فرو مى ريزد و هر كه را خواهد ، بدان آسيب مى رساند و از هر كه بخواهد، بازمى دارد. روشنايى برقش نزديك است كه ديدگان را ببرد» .
«و در پياپى درآمدن شب و روز و آنچه از روزى كه خدا از آسمان فرو فرستاده و بدان ، زمين را پس از مرگش زنده كرده است و نيز گردش بادها [به همه سو ]نشانه هايى است براى آنان كه مى انديشند» .
ر . ك : بقره : آيه ۱۶۴ ، اعراف : آيه ۵۷ ، حجر : آيه ۲۲ ، اسراء : آيه ۶۹ ، انبياء : آيه ۸۱ ، فرقان : آيه ۴۸ ، نمل : آيه ۶۳ ، روم : آيه ۵۱ ، فاطر : آيه ۹ ، ذاريات : آيه ۱ ، قمر : آيه ۱۹ ، مرسلات : آيه ۱ و ۳ .
حديث
۳۶۲۵.تفسير القمى :گفته خداى متعال: «و گردش بادها ، نشانه هايى است براى آنان كه مى انديشند» ، به اين معناست كه از هر سو مى آيد و گاه ، داغ است و گاه ، سرد و برخى از آنها ابر مى آورند و برخى ، روزى ۱ را در زمين مى پراكَنَند و برخى به گَرده افشانى درختان ، يارى مى رسانند .
