۳۶۰۷.امام على عليه السلامـ در توصيف زمين ـ: و حركات زمين را با صخره هاى استوار و كوه هاى سر برافراشته ، پايدار و منظّم ساخت .

۳۶۰۸.امام على عليه السلامـ همچنين در توصيف زمين ـ: و زمينى را برپا داشت كه [آبى ]سبز آن را حمل مى كند ... و صخره هاى زمين را آفريد و نيز بلندى ها و پشته هاى آن و كوه هاى گران را . آنها را در جاى خود ، استوار كرد و به جايگاه خود ، چسباند ؛ كوه هايى سر به فلك كشيده كه ريشه در آب دارند . كوه ها را از دشت هاى زمين بيرون كشيد و پايه هاى آنها را در دلِ جاى جاىِ زمين و جايگاه نصبشان فرو كرد ، قلّه هايشان را بركشيد و بلندى هاى آنها را برافراشت و ستون زمين قرار داد و چون ميخ در آن ، استوارشان ساخت تا زمين با وجود حركتش ساكنانش را نلرزانَد و بار خود را نريزد و از جاى خود نجنبد . منزّه است خدايى كه زمين را از پسِ آن همه امواج آب ، نگاه داشت .

۳۶۰۹.امام على عليه السلام :خدايا ! اى پروردگارِ سقف برافراشته و آسمان نگه داشته ... و اى پروردگار كوه هاى استوار كه آنها را ميخِ زمين و تكيه گاه مردم قرار دادى !

۳۶۱۰.امام صادق عليه السلامـ به مفضّل بن عمر ـ: اى مفضّل! به اين كوه هاى متراكم از گِل و سنگ بنگر كه غافلان ، آنها را اضافى و به درد نخور مى پندارند ، در حالى كه بهره هاى آنها فراوان است ، از جمله آن كه برف بر آنها فرود مى آيد و در قلّه آنها براى رفع نياز مى مانَد و به تدريج ، ذوب مى شود و جويبارهاى پُر آب از آنها جارى مى شود كه به هم مى پيوندند و رودهاى بزرگ به وجود مى آيد و انواع گياهان و داروهاى گياهى در آنها مى رويد كه مانند آنها ، در دشت نمى رويد و غارها و خوابگاه هايى براى حيوانات وحشى و درندگان در آنها ايجاد شده است و دژها و قلعه هاى جلوگيرنده دشمنان براى محافظت انسان است و از آنها سنگ هايى براى ساختمان و آسياب ، كنده مى شود و معادن گوناگون جواهرات در آنها يافت مى شود و ديگر ويژگى هايى كه جز همان كه آنها را پيش تر و عالمانه تقدير كرده است ، نمى داند .

۳۶۰۷.عنه عليه السلامـ فِي صِفَةِ الأَرضِ ـ: وعَدَّلَ حَرَكاتِها بِالرّاسِياتِ مِن جَلاميدِها ، وذَواتِ الشَّناخيبِ الشُّمِّ مِن صَياخيدِها . ^۱

۳۶۰۸.عنه عليه السلامـ أَيضا ـ: وأَرسى أَرضا يَحمِلُهَا الأَخضَرُ ... وجَبَلَ جَلاميدَها ونُشوزَ مُتونِها وأَطوادِها ، فَأَرساها في مَراسيها ، وأَلزَمَها قَراراتِها ، فَمَضَت رُؤوسُها فِي الهَواءِ ، ورسَتَ أُصولُها فِي الماءِ ، فَأَنهَدَ جِبالَها عَن سُهولِها ، وأَساخَ قَواعِدَها في مُتونِ أَقطارِها ومَواضِعِ أَنصابِها ، فَأَشهَقَ قِلالَها ، وأَطالَ أَنشازَها ، وجَعَلَها لِلأَرضِ عِمادا ، وأَرَّزها فيها أَوتادا ، فَسَكَنَت عَلى حَرَكَتِها من أن تَميدَ بِأَهلِها ، أو تَسيخَ بِحَملِها ، أو تَزولَ عَن مَواضِعِها ، فَسُبحانَ مَن أَمسَكَها بَعدَ مَوَجانِ مِياهِها . ^۲

۳۶۰۹.عنه عليه السلام :اللّهُمَّ رَبَّ السَّقفِ المَرفوعِ ، وَالجَوِّ المَكفوفِ . . . ورَبَّ الجِبالِ الرَّواسِي الَّتي جَعَلتَها لِلأَرضِ أَوتادا ، ولِلخَلقِ اعتِمادا . ^۳

۳۶۱۰.الإمام الصادق عليه السلامـ لِلمُفَضَّلِ بنِ عُمَرَ ـ: أُنظُر ـ يا مُفَضَّلُ ـ إِلى هذِهِ الجِبالِ المَركومَةِ مِنَ الطّينِ وَالحِجارَةِ الَّتي يَحسَبُهَا الغافِلونَ فَضلاً لا حاجَةَ إِلَيها ، وَالمَنافِعُ فيها كَثيرةٌ ؛ فَمِن ذلِكَ أن يَسقُطَ عَلَيها الثُّلوجُ فَيَبقى ^۴ في قِلالِها لِمَن يَحتاجُ إِلَيهِ ، ويَذوبُ ما ذابَ مِنهُ فَتَجري مِنهُ العُيونُ الغَزيرَةُ الَّتي تَجتَمِعُ مِنها الأَنهارُ العِظامُ ، ويَنبُتُ فيها ضُروبٌ مِنَ النَّباتِ وَالعَقاقيرِ الَّتي لا يَنبُتُ مِثلُها فِي السَّهلِ ، ويَكونُ فيها كُهوفٌ ومَقايلُ لِلوُحوشِ مِنَ السِّباعِ العادِيَةِ ، ويُتَّخَذُ مِنهَا الحُصونُ وَالقِلاعُ المَنيعَةُ لِلتَّحَرُّزِ مِنَ الأَعداءِ ، ويُنحَتُ مِنهَا الحِجارَةُ لِلبِناءِ وَالأَرحاءِ ، ويوجَدُ فيها مَعادِنُ لِضُروبٍ مِنَ الجَواهِرِ ، وفيها خِلالٌ أُخرى لا يَعرِفُها إِلاّ المُقَدِّرُ لَها في سابِقِ عِلمِهِ . ^۵