۱۹۵۹.امام على عليه السلام :خردمند ، فريب نمى خورد .
۱۹۶۰.امام على عليه السلام :فريب شيطان [كارهاى زشت را] ، زينت مى دهد و به طمع مى اندازد .
۱۹۶۱.امام على عليه السلام :بندگان خدا! از خدا پروا كنيد؛ پرواى انديشمندى كه انديشيدن دلش را مشغول ساخته ... و فريب هاى منحرف كننده ، او را از راه به در نبرده است .
۱۹۶۲.امام على عليه السلام :خداى سبحان ، آدم عليه السلام را در خانه اى سكونت داد كه وسائل زندگى اش فراوان و جايگاهش امن بود و از ابليس و دشمنى اش وى را هشدار داده بود . پس دشمنش به جهت حسادت به جايگاه او در بهشت و همراهى وى با نيكان ، او را فريب داد و آدم عليه السلام يقين را به شك فروخت .
۱ / ۱۵
طمع
۱۹۶۳.عيسى عليه السلام :چنين نيست كه عسل ، در هر حال ، در خيك (مَشك)، سالم بماند . همين گونه ، حكمت در هرحال ، در دل ها آباد نمى شود . خيك ، تا آن گاه كه پاره يا خشكيده و يا بويناك نشده باشد ، مى تواند ظرف عسل باشد ، همچنان كه دل ها تا هنگامى كه شهوت ، آنها را ندريده و طمع ، آنها را آلوده ننموده و ماندگارى نعمت ، آنها را سخت نكرده است ، مى توانند ظرف هايى براى حكمت باشند .
۱۹۶۴.پيامبر خدا عليه السلام :طمع ، حكمت را از دل هاى دانايان مى بَرَد .
