۱۷۶۷.امام حسين عليه السلامـ در دعايش ـ: بار خدايا! مرا با احسان ، پله پله فرو مينداز و با بلا تأديبم مفرما .
۱۷۶۸.امام صادق عليه السلام :همانا خداوند والاى شكوهمند فرشته اى بر زمين فرودآورد . وى روزگارى دراز در زمين بماند و سپس به آسمان فراز رفت . به وى گفته شد: «چه ديدى؟» گفت: «شگفتى هاى بسيار ديدم و از همه شگفت تر آن كه بنده اى ديدم كه از نعمت تو برخوردار است و روزى تو مى خورد ، حال آن كه ادعاى خدايى دارد . شگفت زده شدم از جرأتى كه او بر تو مى ورزد و صبرى كه تو بر او دارى!» خداوند فرمود: «آيا از صبر من شگفت زده شدى؟» گفت: «آرى ، پروردگارم» . فرمود: «چهارصد سال به وى مهلت دادم ، بى آن كه آفتى به او رسد ؛ و هر چه از دنيا خواسته به آن دست يافته و خوردنى و آشاميدنى اش برقرار بوده است» .
۱۷۶۹.امام صادق عليه السلام:هرگاه بنده اى گناهى كند ، نعمت بر او تازه مى شود و وى آمرزش خواهى را وا مى گذارد ؛ و اين است پله پله فرو افتادن .
۱۷۷۰.امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به پرسش درباره استدراج [پله پله فروافتادن ]ـ: آن چنين است كه بنده اى گناه كند و به وى فرصت داده شود و باز به او نعمت عطا گردد و آن نعمت وى را از آمرزش خواهى براى آن گناه بازدارد ؛ پس وى از جايى كه نداند ، پله پله فروافتاده است .
۱۷۷۱.اعلام الدين:روايت شده كه خداى منزه والا هر گاه در بنده اى خيرى نبيند ، دنيا را بر وى مى گشايد .
