۱۶۴۸.امام صادق عليه السلام :دست شيعيان ما باز است كه مال خود را در راه خير مصرف كنند ؛ اما آن گاه كه امام قائم از ما قيام فرمايد ، ثروت انباشته هر كس را بر وى حرام نمايد ، مگر آن كه به وى دهد تا براى سركوب دشمنش مصرف نمايد . و اين است سخن خداى: «و آنان كه زر و سيم مى اندوزند و آن را در راه خدا انفاق نمى كنند ، پس ايشان را به عذابى دردناك مژده ده» .

۱۶۴۹.امام صادق عليه السلام :هر گاه مؤمن مالى دارد ، هر چه خواهد براى خانواده اش صرف كند ؛ سپس چون امام قائم قيام نمايد ، هر چه را دارد نزد وى بَرَد و آن چه از آن باقى ماند ، براى پيشرفت كارش به كار بندد و بدين سان ، حق واجبش را ادا نمايد .

۱۶۵۰.الخرائج و الجرائح از احمد بن قابوس از پدرش از امام صادق عليه السلام :مردمى از خراسان نزد وى آمدند . پيش از آن كه پرسشى كنند ، امام فرمود: «هر كه مالى گرد آورد و آن را نگاهبانى كند ، خداوند به همان اندازه عذابش فرمايد» . به فارسى ، او را گفتند: «ما عربى را درنيابيم» . [به زبان فارسى] فرمود: «هر كه دِرَم اندوزد ، جزايش دوزخ باشد» .

۱۶۵۱.مسند ابن حنبل از سعيد بن ابوالحسن از عبداللّه بن صامت :وى همراه ابوذر بود [و ديد] كه او سهمش از بيت المال را گرفت و خدمتكارش نيازهاى [سالانه] او را تدارك ديد و هفت دينار اضافه آورد . ابوذر به خدمتكار دستور داد كه آن دينارها را بفروشد و پول سياه بگيرد . راوى گويد: «به وى گفتم: خوب است اين دينارها را براى روز نيازمندى يا هنگامى كه مهمانى برايت رسد ، باقى نهى! » ابوذر گفت: «دوست محبوبم [پيامبر صلى الله عليه و آله] به من سفارش فرمود: هر زر و سيمى كه ذخيره شود ، پاره آتشى است بر صاحبش ، مگر اين كه آن را در راه خدا انفاق كند » .

۱۶۴۸.عنه عليه السلام :مُوَسَّعٌ عَلى شيعَتِنا أن يُنفِقوا مِمّا في أيديهِم بِالمَعروفِ ، فَإِذا قامَ قائِمُنا حَرَّمَ عَلى كُلِّ ذي كَنزٍ كَنزَهُ حَتّى يَأتِيَهُ بِهِ فَيَستَعينَ بِهِ عَلى عَدُوِّهِ ؛ وهُوَ قَولُ اللّهِ عز و جل : «وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لاَ يُنفِقُونَهَا فِى سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ . ^۱ »

۱۶۴۹.عنه عليه السلام :المُؤمِنُ [ إذا] ^۲ كانَ عِندَهُ مِن ذلِكَ شَيءٌ ؛ يُنفِقُهُ عَلى عِيالِهِ ما شاءَ ، ثُمَّ إذا قامَ القائِمُ فَيَحمِلُ إلَيهِ ما عِندَهُ ، فَما بَقِيَ مِن ذلِكَ يَستَعينُ بِهِ عَلى أمرِهِ ؛ فَقَد أدّى ما يَجِبُ عَلَيهِ . ^۳

۱۶۵۰.الخرائج والجرائح عن أحمد بن قابوس عن أبيه عن أبي عبد اللّه عليه السلام :دَخَلَ عَلَيهِ قَومٌ مِن أهلِ خُراسانَ فَقالَ ابتِداءً قَبلَ أن يُسأَلَ : مَن جَمَعَ مالاً يَحرُسُهُ عَذَّبَهُ اللّهُ عَلى مِقدارِهِ . فَقالوا لَهُ ـ بِالفارِسِيَّةِ ـ : لا نَفهَمُ بِالعَرَبِيَّةِ . فَقالَ لَهُم : «هر كه درم اندوزد جزايش دوزخ باشد» . ^۴

۱۶۵۱.مسند ابن حنبل عن سعيد بن أبي الحسن عن عبد اللّه بن الصّامت :أنَّهُ كانَ مَعَ أبي ذَرٍّ فَخَرَجَ عَطاؤُهُ ومَعَهُ جارِيَةٌ لَهُ ، فَجَعَلَت تَقضي حَوائِجَهُ ، فَفَضَلَ مَعَها سَبعٌ ، قالَ : فَأَمَرَها أن تَشتَرِيَ بِهِ فُلوسا . قالَ : قُلتُ : لَوِ ادَّخَرتَهُ لِلحاجَهِ تَنوبُكَ أو لِلضَّيفِ يَنزِلُ بِكَ. قالَ: إنَّ خَليلي عَهِدَ إلَيَّ: أن أيُّما ذَهَبٍ أو فِضَّةٍ اُوكِيَ عَلَيهِ فَهُوَ جَمرٌ عَلى صاحِبِهِ حَتّى يُفرِغَهُ في سَبيلِ اللّهِ عز و جل . ^۵