1.اين زندگى سخت و تنگ از آن رو است كه هر كس خدايش را فراموش كند و از ياد او روى گرداند ، تنها گزينه اش آن است كه به دنيا تعلق يابد و آن را تنها مطلوبى بداند كه بايد براى آن تلاش كرد. پس براى اصلاح وضع مادى اش و ايجاد گشايش در آن و نيز براى بهره ورى از آن همت مى گمارد . اما هر نوع زندگانى اى كه به وى داده شود ، خواه كم و خواه زياد ، او را كفايت نمى كند؛ زيرا هر چه به دنيا دست يابد و از آن ذخيره كند ، باز هم دلش خشنود نيست و مى خواهد به مقدار بيش تر دست يابد ، بى آن كه به هيچ حدى قانع باشد؛ پس همواره در تنگنا و ناآرامى است و دلش به دنبال چيزى فراتر است و همين سبب مى گردد كه اندوه و رنج و اضطراب و بيم از پيشامدها و آفات از قبيل مرگ و بيمارى و آسيب و حسدورزى و حيله گرى و ناكام ماندن كوشش و دورى از دوست به سراغش آيد. اگر كسى خداى را به ياد داشته باشد و از او غفلت نكند ، يقين مى يابد كه نزد پروردگارش حياتى دارد كه مرگ در آن راه ندارد و دارايى اى بى زوال دارد و از عزتى برخوردار است كه ذلت به آن درنياميزد و از شادمانى و بلندپايگى و كرامتى بى حد و حساب و بى انتها بهره مى برد؛ و نيز مى داند كه دنيا را حقيقتى نيست و حيات دنيا در آخرت بيش از خرده كالايى نيرزد؛ و چون چنين باورى داشته باشد ، درون خود را به آن چه روزى اش شده ، قانع سازد و زندگانى اش در نظرش گشايش يافته و بدون تنگنا جلوه كند . (الميزان في تفسير القرآن ، ج ۱۴ ، ص ۲۲۵).

1.الروم : ۴۱ .

2.الحشر : ۱۹ .

3.طه : ۱۲۴ .

4.الأنعام : ۶ .