۱۲۸۶.امام سجاد عليه السلامـ در دعايش به گاه تنگىِ روزى ـ: بار خدايا! همانا ما را در روزى هامان ، به بدگمانى ؛ و در سرآمد عمرمان ، به دراز آرزويى آزموده اى ؛ چندان كه روزى هاى تو را از روزى داده شدگان طلب كرديم و با آرزوهاى خويش ، در عمرهاى ديرينه عُمران طمع ورزيديم . پس بر محمّد و خاندان وى درود فرست و ما را يقينى صادقانه بخش كه با آن ، از رنج طلب رهايى مان دهى ؛ و اعتمادى خالصانه در دلمان افكن كه با آن ، از سختىِ رنج نجاتمان بخشى ؛ و نويدهايى را كه در وحى خويش آورده اى و با سوگندهايت در كتابت همراه فرموده اى ، مايه دست كشيدن ما از تلاش بيهوده براى كسب روزى اى ساز كه خود برعهده گرفته اى و نيز آن را سبب ترك مشغوليت ما به چيزى گردان كه خود برآوردنش را تضمين فرموده اى . تو گفته اى ـ و گفته ات حق است و راست ترين ـ و سوگند خورده اى ـ و سوگندت نيكوترين است و صادقانه ترين ـ : «و روزى تان و آن چه بدان وعده داده شده ايد ، در آسمان است» و آن گاه فرموده اى: «پس سوگند به پروردگار آسمان و زمين كه همانا سخن وى حق است ، چنان كه شما سخن مى گوييد [و آن را حق مى شمريد]» .
