۱۲۵۴.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :فقر و تب با كسى كه پيوسته حج و عمره گزارد ، همراه نگردد .

۱۲۵۵.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :حج هاى پيوسته و عمره هاى مرتب ، مرگ ناگوار و گرانبارىِ فقر را مى رانند .

۱۲۵۶.المعجم الاوسط از محمّد بن منكدر از جابر بن عبداللّه در حديث مرفوع :«حج گزارنده بى توشه نماند» . از جابر پرسيده شد: «مراد از اين سخن چيست؟» گفت: «يعنى فقير نگردد» .

۱۲۵۷.امام على عليه السلام :برترين مايه توسل به خداى منزه بزرگ ، ايمان به او و رسولش . . . و حج و عمره خانه خدايند ؛ همانا اين دو فقر را دور مى كنند و گناه را مى شويند .

۱۲۵۸.علل الشرايع از ابراهيم بن عمر با ذكر سند كه به على بن ابى طالب عليه السلاممى رسد :او مى فرمود : «برترين وسيله نزديكى جستن به خدا ، اين ها است: ايمان به خداوند و رسولش و جهاد در راه او و سخن مخلصانه ـ و آن ، فطرت است ـ و كامل گزاردن نماز ـ و آن ، آيين است ـ و پرداخت زكات ـ و آن ، از واجبات خداوند است ـ و روزه ماه رمضان ـ و آن ، سپرى است از عذاب خداى ـ و حج خانه خدا ـ و آن ، دور كننده فقر و ابطالگر گناه است ـ و پيوند با خويشان ـ و آن ، افزاينده مال و پس افكننده مرگ است ـ» .

۱۲۵۴.عنه صلى الله عليه و آله :لا يُحالِفُ الفَقرُ وَالحُمّى مُدمِنَ الحَجِّ وَالعُمرَةِ . ^۱

۱۲۵۵.عنه صلى الله عليه و آله :حِجَجٌ تَترى وعُمَرٌ نَسقا ، تَدفَعُ ميتَةَ السّوءِ وعَيلَةَ الفَقرِ . ^۲

۱۲۵۶.المعجم الأوسط عن محمّد بن المُنكَدِر عن جابر بن عبد اللّه رفعه :ما أمعَرَ حاجٌّ قَطُّ . قيلَ لِجابِرٍ : مَا الإِمعارُ؟ قالَ : مَا افتَقَرَ . ^۳

۱۲۵۷.الإمام عليّ عليه السلام :إنَّ أفضَلَ ما تَوَسَّلَ بِهِ المُتَوَسِّلونَ إلَى اللّهِ ـ سُبحانَهُ وتَعالى ـ الإِيمانُ بِهِ وبِرَسولِهِ ... وحَجُّ البَيتِ وَاعتِمارُهُ ؛ فَإِنَّهُما يَنفِيانِ الفَقرَ ويَرحَضانِ الذَّنبَ . ^۴

۱۲۵۸.علل الشرايع عن إبراهيم بن عمر بإسناده يرفعه إلى عليّ بن أبي طالب عليه السلام :أنَّهُ كانَ يَقولُ : إنَّ أفضَلَ ما تَوَسَّلَ بِهِ المُتَوَسِّلونَ الإِيمانُ بِاللّهِ ورَسولِهِ ، وَالجِهادُ في سَبيلِ اللّهِ ، وكَلِمَةُ الإِخلاصِ فَإِنَّهَا الفِطرَةُ ، وتَمامُ الصَّلاةِ فَإِنَّهَا المِلَّةُ ، وإيتاءُ الزَّكاةِ فَإِنَّها مِن فَرائِضِ اللّهِ عز و جل ، وصَومُ شَهرِ رَمَضانَ فَإِنَّهُ جُنَّةٌ مِن عَذابِهِ ، وحَجُّ البَيتِ فَإِنَّهُ مَنفاةٌ لِلفَقرِ ومَدحَضَةٌ لِلذَّنبِ ، وصِلَةُ الرَّحِمِ فَإِنَّها مَثراةٌ لِلمالِ ومَنسَأَةٌ لِلأَجَلِ . ^۵