۱۰۹۷.امام على عليه السلام :چنان نيست كه خداوند درِ شكر را بر بنده اى بگشايد و درِ نعمت افزايى را بر وى ببندد .

۱۰۹۸.امام على عليه السلام :هر كه از شكر بهره ور باشد ، از افزايش نعمت محروم نگردد .

۱۰۹۹.امام على عليه السلام :اى مردم! همانا خداى را در هر نعمتى حقى واجب است و هر كه آن را ادا كند ، خداوند آن نعمت را بيفزايد ؛ و هر كس در آن كوتاهى ورزد ، به سلب نعمت و پيش افتادن كيفر گرفتار گردد . پس بايد خداوند بنگردتان كه از [سلب ]نعمت بيمناكيد ، همان سان كه شما را از گناهان جدا مى بيند .

۱۱۰۰.امام على عليه السلام :شكر نعمت ها سبب بالندگى و افزايندگى آن ها است .

۱۱۰۱.امام على عليه السلام :نعمت پيوسته به شكر است و شكر پيوسته به فزونى نعمت ؛ و آن دو با يكديگر همراهند . پس افزونى نعمت از جانب خداى سبحان قطع نشود ، مگر آن گاه كه شكر از سوى شكرگزارنده قطع شود .

۱۱۰۲.امام على عليه السلام :آن چه بيش از هر چيز نعمت را بيفزايد ، شكر است ؛ و بزرگ ترين مايه چيره شدن بر محنت ، صبر است .

۱۰۹۷.عنه عليه السلام :ما كانَ اللّهُ لِيَفتَحَ عَلى عَبدٍ بابَ الشُّكرِ ويُغلِقَ عَنهُ بابَ الزِّيادَةِ . ^۱

۱۰۹۸.عنه عليه السلام :مَن اُعطِيَ الشُّكرَ لَم يُحرَمِ الزِّيادَةَ . ^۲

۱۰۹۹.عنه عليه السلام :يا أيُّهَا النّاسُ ، إنَّ للّهِِ في كُلِّ نِعمَةٍ حَقّا ، فَمَن أدّاهُ زادَهُ ، ومَن قَصَرَ عَنهُ خاطَرَ بِزَوالِ النِّعمَةِ وتَعَجُّلِ العُقوبَةِ ؛ فَليَراكُمُ اللّهُ مِنَ النِّعمَةِ وَجِلينَ كَما يَراكُم مِنَ الذُّنوبِ فَرِقينَ . ^۳

۱۱۰۰.عنه عليه السلام :شُكرُ النِّعَمِ يُضاعِفُها ويَزيدُها . ^۴

۱۱۰۱.عنه عليه السلام :النِّعمَةُ مَوصولَةٌ بِالشُّكرِ ، وَالشُّكرُ مَوصولٌ بِالمَزيدِ ، وهُما مَقرونانِ في قَرنٍ ، فَلَن يَنقَطِعَ المَزيدُ مِنَ اللّهِ سُبحانَهُ حَتّى يَنقَطِعَ الشُّكرُ مِنَ الشّاكِرِ . ^۵

۱۱۰۲.عنه عليه السلام:أبلَغُ ما تُستَمَدُّ بِهِ النِّعمَةُ الشُّكرُ ، وأعظَمُ ما تُمَحَّصُ بِهِ المِحنَةُ الصَّبرُ . ^۶