۱۰۵۶.امام على عليه السلامـ در كلمات حكيمانه منسوب به وى ـ: سه چيزند كه از مُهر نهادن و پوشيده نگاه داشتن آن ها شرم و باك نبايد داشت : مال ، براى دفع تهمت ؛ گوهر ، به سبب ارزشمندى اش ؛ و دارو ، به جهت احتياط از حيله دشمن .

۱۰۵۷.امام على عليه السلام :اين كه نگاه دارنده مال در حفظ آن خسّت ورزد ، هر آينه زيباتر از گشاده دستى كسى است كه مال را تباه مى كند .

۱۰۵۸.الكافى از ابو جارود :امام باقر عليه السلام فرمود : «هر گاه با شما حديث گويم ، مرا از كتاب خدا بپرسيد» . سپس امام در سخنش فرمود: «همانا خداوند از بگومگو و تباه شدن مال و زياد پرسيدن نهى فرموده است» . گفتند: «اى زاده رسول خدا! اين را با كتاب خدا چه نسبتى است؟» فرمود: «خداوند در كتابش فرمايد: «در بسيارى از رازگويى هاى ايشان خيرى نيست ...» و «و به بى خردان ، اموالتان را كه خداوند مايه برپايى تان ساخته ، مسپاريد» و «از چيزهايى مپرسيد كه اگر براى شما آشكار گردد ، ناگوارتان افتد» » .

۱۰۵۹.امام صادق عليه السلام :همانا بنده دستانش را براى دعا به سوى خدا مى گشايد و از فضل او ، مالى طلب مى كند ؛ آن گاه خداوند به وى روزى عطا مى فرمايد ، ليكن او آن مال را به گونه اى كه خيرى در آن نيست ، مصرف مى كند ؛ سپس كه به دعا باز مى گردد ، خداوند مى فرمايد: «آيا به تو عطا نكردم؟ آيا برايت چنين و چنان نكردم؟»

۱۰۵۶.الإمام عليّ عليه السلامـ فِي الحِكَمِ المَنسوبَةِ إلَيهِ ـ: ثَلاثَةٌ لا يُستَحى مِنَ الخَتمِ عَلَيها : المالُ لِنَفيِ التُّهمَةِ ، وَالجَوهَرُ لِنَفاسَتِهِ ، وَالدَّواءُ لِلاِحتِياطِ مِنَ العَدُوِّ . ^۱

۱۰۵۷.عنه عليه السلام :إنَّ إمساكَ الحافِظِ أجمَلُ مِن بَذلِ المُضَيِّعِ . ^۲

۱۰۵۸.الكافي عن أبو الجارود :قالَ أبو جَعفَرٍ عليه السلام : إذا حَدَّثتُكُم بِشَيءٍ فَاسأَلوني عَن كِتابِ اللّهِ . ثُمَّ قالَ في حَديثِهِ : إنَّ اللّهَ نَهى عَنِ القيلِ وَالقالِ ، وفَسادِ المالِ ، وكَثرَةِ السُّؤالِ . فَقالوا : يَا بنَ رَسولِ اللّهِ ، وأينَ هذا مِن كِتابِ اللّهِ؟ قالَ : إنَّ اللّهَ عز و جليَقولُ في كِتابِهِ : «لاَّ خَيْرَ فِى كَثِيرٍ مِّن نَّجْوَاهُمْ . . .» الآية ، ^۳ وقالَ : «وَ لاَ تُؤْتُواْ السُّفَهَآءَ أَمْوَلَكُمُ الَّتِى جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِيَـمًا ، ^۴ » وقالَ : «لاَ تَسْـئلُواْ عَنْ أَشْيَآءَ إِن تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ ^۵ » . ^۶

۱۰۵۹.الإمام الصادق عليه السلام :إنَّ العَبدَ لَيَبسُطُ يَدَيهِ يَدعُو اللّهَ ويَسأَلُهُ مِن فَضلِهِ مالاً فَيَرزُقُهُ ، فَيُنفِقُهُ في ما لا خَيرَ فيهِ ، ثُمَّ يَعودُ فَيَدعو ، فَيَقولُ اللّهُ : أ لَم اُعطِكَ ؟! أ لَم أفعَل بِكَ كَذا وكَذا ؟! ^۷