۶۱۸.امام كاظم عليه السلام :براى جان هاى خويش نصيبى از دنيا برگيريد ، بدين سان كه به هر چه از حلال ميل دارند ـ چندان كه با جوانمردى بسازد و زياده روى در آن نباشد ـ كاميابشان كنيد . و از اين كاميابى ، براى كار دين يارى جوييد ؛ كه همانا روايت شده است: «از ما نيست آن كه دنيايش را براى دينش رها كند ، يا دينش را براى دنيايش واگذارَد» .
۶۱۹.امام كاظم عليه السلام :«مرد را سزاوار است كه بر خانواده اش چندان گشاده دست باشد كه مرگش را آرزو نكنند» . و اين آيه را تلاوت فرمود : « وَ يُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِى مِسْكِينًا وَ يَتِيمًا وَ أَسِيرًا » «و طعام را با اين كه دوست مى دارند ، به بينوا و يتيم و اسير مى خورانند» . [و در توضيح آن فرمود: ]اسير ، خانواده مرد است ، مرد را روا است كه هر گاه نعمتش افزون گشت ، بر اسيران خود بيش تر گشاده دستى كند .
۶۲۰.امام كاظم عليه السلام :هر آينه نان خورانِ مَرد ، اسيران اويند ؛ پس هر كه خداوند به او نعمت بخشيده ، بر اسيرانش گشاده دستى كند ، كه اگر چنين نكند ، زود است آن نعمت تباه گردد .
۶۲۱.امام رضا عليه السلام :بر آن كه از نعمت برخوردار است ، واجب است بر خانواده اش گشاده دستى كند .
