۳۸۶.امام صادق عليه السلام :از برخى [مواهب] اين دنيا به نفعِ آخرت يارى گيريد ؛ و سر بارِ مردم نباشيد .
۳۸۷.الكافى از خنيس :نزد امام صادق عليه السلام بودم كه درباره مردى سؤال كرد . به وى گفته شد: «وى نيازمند شده است» . فرمود: «اكنون چه مى كند؟» گفته شد: «در خانه ، پروردگارش را عبادت مى كند» . فرمود: «روزى اش از كجا مى رسد؟» گفته شد: «از سوى برخى دوستانش» .
امام صادق عليه السلام فرمود: «به خداى سوگند! آن كس كه روزى او را مى رساند ، از او عبادت پيشه تر است» .
۳ / ۲ - ۳
نكوهشِ دعاكننده بى تلاش
۳۸۸.امام باقر عليه السلام :همانا در درون خود چنين مى يابم كه بيزارم از كسى كه كسب و كار بر او دشوار مى آيد و بر پشت مى خوابد و مى گويد: «بار خدايا! مرا روزى بخش» و روان شدن در زمين و طلب كردن فضل خدا را وا مى نهد ، در حالى كه مورچه كوچك [نيز] از لانه خود بيرون مى شود و روزى اش را مى جويد .
۳۸۹.عوالى اللآلى :در حديث است كه چون اين آيه نازل شد: «وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُو مَخْرَجًا* وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَيَحْتَسِبُ»؛ «و هر كه از خدا پروا كند ، براى او راه بيرون شدن [از هر دشوارى و اندوهى ]پديد آورَد * و او را از جايى كه گمان ندارد ؛ روزى مى دهد .»
برخى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آلهخانه نشينى گزيدند و به عبادت روى آوردند ، بدين اعتماد كه روزى ايشان تضمين گشته است . پيامبر صلى الله عليه و آلهاز اين ماجرا آگاه شد و كار ايشان را ناروا شمرد و فرمود: «همانا بيزارم از كسى كه به سوى پروردگارش دهان مى گشايد و مى گويد: بار خدايا! مرا روزى ده و طلبِ [روزى] را وامى گذارد» .
