۲۱۰.امام على عليه السلام :از دست رفتنِ توانگرى ، براى زيركان غنيمت است و نابخردان را مايه حسرت .
۲۱۱.امام على عليه السلام :فقر ، مايه راستى و استوارى مؤمن است و او را از حسادت همسايگان ، چاپلوسىِ دوستان ، و چيرگىِ حكمران مى رهانَد .
۲۱۲.مستدرك الوسائل از عمّار بن ياسر :در زمين كوفه راه مى سپردم كه حضرت اميرالمؤمنين على عليه السلامرا ديدم كه نشسته و گروهى از مردم گردش را گرفته اند و او آن چه را براى هر انسان راستى و درستى ارمغان مى آورَد ، برمى شمرد . من پرسيدم: «اى اميرالمؤمنين! آيا دواى گناهان نيز نزد تو يافت مى شود؟» فرمود : «آرى ؛ بنشين» . بر دو زانو نشستم تا مردم از گِردش پراكنده شدند . سپس وى فراپيشِ من آمد و گفت: «دوايى را كه برايت وصف مى كنم ، بستان!» ـ عمّار مى گويد : ـ گفتم: «برگوى اى اميرالمؤمنين!»
فرمود : «بر تو باد به : برگ گياه فقر ، ريشه گياه صبر ، زَقّومِ سخن پوشى ، قطره هاى خرسندى ، قارچِ انديشيدن ، گياه محموده اندوه ؛ و آن را بياشام با اشك ديدگان ؛ و بگذار در ديگ اضطراب و بگذار زير آتشِ جدايى ؛ سپس با غربال شب بيدارى صاف كن و بر آتش بنوش ؛ اين دوا و شفاى تو است ، اى ناتندرست!»
۲۱۳.امام صادق عليه السلام :مصيبت ها هديه هاى خداوندند و فقر ، گنجينه اى است نزد خداى .
۲۱۴.تحف العقول : فردى به او [= امام جواد عليه السلام] گفت: «مرا سفارشى كن» . فرمود :«مى پذيرى؟» گفت: «آرى» . فرمود: «بر بالش صبر سر بِنِه ؛ فقر را در آغوش بگير ؛ و شهوت ها را از خود بران!»
