۱۸۷.امام باقر عليه السلام :هر كس برپاشونده اهل بيتِ مرا درك كند ، اگر دچار آسيبى بوده باشد ، از آن مى رهد ؛ و اگر ناتوان بوده باشد ، توان مى يابد .
۱۸۸.امام باقر عليه السلام :گويا مى بينم كه اين دين شما پيوسته در اضطراب و لرزش است و در خون خود دست و پا مى زند . سرانجام ، كسى دينتان را به شما باز نمى گردانَد جز مردى از ما اهل بيت ؛ همو كه هر سال دو بار به شما بخشش مى كند و هر ماه دو بار روزى تان مى دهد . در روزگار وى ، حكمت به شما عطا مى شود ، چندان كه زن در خانه خويش ، بر پايه كتاب خداى ـ تعالى ـ و سنّت رسول خدا صلى الله عليه و آله قضاوت مى كند .
۱۸۹.امام صادق عليه السلام :خداى ـ تعالى ـ در اين امّت مردى را پديد مى آورد كه او از من است و من از اويم و به سبب وى ، بركت هاى آسمان ها و زمين را روان مى سازد ؛ آسمان بارانش را فرو مى فرستد ؛ زمين دانه هايش را ثمر مى بخشد ؛ جانوران وحشى و درندگان زمين [رام و] آرام مى شوند ؛ و او زمين را چنان كه از ستم و بيداد آكنده شده ، از داد و عدل سرشار مى كند ؛ و [آن قدر سزاوارانِ كشته شدن را] مى كشد كه نادان گويد: «اين اگر از نسل محمّد صلى الله عليه و آله بود ، رحم مى ورزيد!» .
۱۹۰.امام صادق عليه السلام :همانا هر گاه برپا شونده ما برپا شود . . . زمين گنج هاى خويش را آشكار مى كند ، چندان كه مردم آن ها را روى زمين مى بينند ؛ و كسى از شما به دنبال فردى مى گردد كه مالش را بستاند و زكاتش را بپذيرد ، امّا هيچ كس را نمى يابد كه چنين كند ، [زيرا] مردم از رهگذر روزى هايى كه خداوند با فزون بخشىِ خويش به ايشان عطا فرموده ، بى نياز شده اند .
۱۹۱.الغيبة للنعماني از كاهلى از امام صادق عليه السلام :با هم پيوند داشته باشيد ، به يكديگر نيكى كنيد و مهر ورزيد ؛ كه سوگند به آن كه دانه را شكافت و جانداران را پديدار ساخت ، هر آينه روزگارى بر شما فراخواهد رسيد كه هيچ يك از شما براى دينار و درهم خويش محلّ خرجى نخواهد يافت ـ يعنى: در زمانه ظهور آن برپا شونده ، فرد جايى براى مصرف پولش نمى يابد ؛ زيرا همه مردم به فضل خدا و ولىّ او ، بى نياز شده اند ـ .
گفتم: «چه زمان چنين خواهد شد؟» فرمود: «آن گاه كه امامتان را از دست دهيد و همواره چنان مانيد تا وقتى كه وى بر شما طلوع كند ، همان سان كه خورشيد سر بر مى زند ، در حالى كه از همه وقت نوميدتر گشته ايد» .
