۱۱۲.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :اى على! چهار چيز كمر را مى شكنند ؛ . . . فقرى كه فردِ مبتلا به آن ، چاره اى برايش نيابد .

۱۱۳.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :چه سخت است اندوهگينىِ زنان ؛ و چه دورى آفرين است جدايىِ مرگ! امّا از اين همه سخت تر ، فقرى است كه فردِ مبتلا به آن ، چاپلوسى مى كند ، ليكن چيزى نمى يابد .

۱۱۴.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :فقر ، در هر دو جهان ، مايه سيه رويى است .

۱۱۵.امام على عليه السلام :سه چيز ، سوزاننده و هلاكت آورند ؛ فقر پس از توانگرى ، خوارى پس از سرافرازى ، و از دست دادنِ دوستان .

۱۱۶.امام على عليه السلام :سه چيز توان ها را درهم مى كوبند ؛ از دست دادنِ دوستان ، فقر در غربت ، و پايدارىِ روزگارِ سختى .

۱۱۷.امام على عليه السلام :توانگرى در غربت ، [همچون] وطن داشتن است ؛ و فقر در وطن ، [همچون] غربت .

۱۱۸.امام على عليه السلام :غريب بودن ننگ نيست ؛ ننگ ، فقير بودن در وطن است .

۱۱۲.عنه صلى الله عليه و آله :يا عَلِيُّ ، أربَعَةٌ مِن قَواصِمِ الظَّهرِ : . . . فَقرٌ لا يَجِدُ صاحِبُهُ مُداوِيا . ^۱

۱۱۳.عنه صلى الله عليه و آله :ما أشَدَّ حُزنَ النِّساءِ ، وأبعَدَ فِراقَ المَوتِ ! وأشَدُّ مِن ذلِكَ كُلِّهِ فَقرٌ يَتَمَلَّقُ صاحِبُهُ ثُمَّ لا يُعطى شَيئا . ^۲

۱۱۴.عنه صلى الله عليه و آله :الفَقرُ سَوادُ الوَجهِ فِي الدّارَينِ . ^۳

۱۱۵.الإمام عليّ عليه السلام :ثَلاثٌ هُنَّ المُحرِقاتُ الموبِقاتُ : فَقرٌ بَعدَ غِنىً ، وذُلٌّ بَعدَ عِزٍّ ، وفَقدُ الأَحِبَّةِ . ^۴

۱۱۶.عنه عليه السلام :ثَلاثٌ يَهدُدنَ القُوى : فَقدُ الأَحِبَّةِ ، وَالفَقرُ فِي الغُربَةِ ، ودَوامُ الشِّدَّةِ . ^۵

۱۱۷.عنه عليه السلام :الغِنى فِي الغُربَةِ وَطَنٌ ، وَالفَقرُ فِي الوَطَنِ غُربَةٌ . ^۶

۱۱۸.عنه عليه السلام :لَيسَ فِي الغُربَةِ عارٌ ؛ إنَّمَا العارُ فِي الوَطَنِ الاِفتِقارُ . ^۷