قادر و قدير، در قرآن و حديث
در قرآن كريم ، صفت «قدير» ، ۴۵ بار و صفت «قادر» ، با ساخت مفرد و جمع ، دوازده بار و صفت «مقتدر» ، با ساخت مفرد و جمع ، چهار بار و صفت «مقيت» ، يك بار و صفت «مهيمن» ، يك بار به كار رفته است . همچنين ، صفت «قدير» ، ۳۵ بار با مضمون «إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَىْ ءٍ قَدِيرٌ؛ همانا خدا بر هر چيزى تواناست» و چهار بار با صفت «عليم» و يك بار با صفت «غفور» و يك بار نيز در هر يك از تعابير : «بخشنده توانا» و «خدا تواناست» و «پروردگار تو تواناست» به كار رفته است .
آيات و احاديث ، بر آن است كه هستىِ آفريده ها نشانه توانايى خداست . نيز توانايى خدا ، مطلق است و خداى سبحان ، به هر امر ممكنى تواناست و مانند آفريده ها ، بر برخى امور توانا و از انجام دادن امورى ديگر ، ناتوان نيست . توانايى آفريده ها از جانب خداى متعال است ، در حالى كه توانايى خداوند عز و جل ذاتى است و معلول موجود ديگرى نيست و از همين رو ، ديرينه و جاويد است .
در برخى احاديث و تفاسير آمده كه صفت «مُقيت» ، به معناى صفت «مقتدر» است و صفت «مُهَيمِن» در برخى احاديث ، يعنى «نگاهبان (مُشرف) با توانايى خود» و «آفريد و استوار داشت و به پا داشت و اِشراف يافت» .
