1.علّامه طباطبايى مى گويد: ناميده شدن اينان به «قدريّه» ، از اين حديثِ صحيح پيامبر صلى الله عليه و آله گرفته شده كه: «همانا قَدَريّه، مَجوس اين امّت اند...». پس، مجبّره، مُفَوِّضه را به اين سببْ «قدريّه» خواندند كه آنان قَدَر را انكار مى كردند و بر ضدّ آن، سخن مى راندند و [ از سوى ديگر،] مفوّضه، مجبره را به اين سببْ «قَدَريّه» خواندند كه آنان قَدَر را اثبات مى كردند. البتّه آنچه از احاديث امامانِ اهل بيت عليهم السلام به دست مى آيد، اين است كه ايشان هر دو فرقه (مجبّره و مفوّضه) را قدريّه ناميده اند و حديث پيامبر صلى الله عليه و آله را بر هر دو ، تطبيق داده اند. مجبّره را قدريّه خوانده اند؛ زيرا آنان خير و شر و طاعت و معصيت را به غير انسان، نسبت مى دهند، چنان كه مَجوس، قائل اند كه فاعل همه خيرها و شرها، [ كسى] جز انسان است، و سخن امام عليه السلام در اين حديث، بنا بر همين نظر [ آنها ]است. و مفوّضه را نيز قدريّه خوانده اند؛ زيرا آنان قائل به دو خالق در عالم اند: [ يكى] انسان، نسبت به افعالش و [ ديگرى] خداوندِ سبحان، نسبت به ديگر كارها، چنان كه مجوس به خداى خير و خداى شر معتقدند ، و سخن امام عليه السلام در احاديث بعد كه: «نه جبر و نه قَدَر»، ناظر به همين باور است (الكافى : ج ۱ ص ۱۵۷ ، پانوشت) .

1.جامع الأخبار : ص ۴۵۹ ح ۱۲۸۹ .

2.سنن أبي داوود : ج ۴ ص ۲۲۲ ح ۴۶۹۱ عن ابن عمر ؛ عوالي اللآلي : ج ۱ ص ۱۶۶ ح ۱۷۵ .

3.كنز الفوائد : ج ۱ ص ۱۲۳ عن أبي هريرة ؛ السنن الكبرى : ج ۱۰ ص ۳۴۲ ح ۲۰۸۷۰ عن حذيفة نحوه .

4.سنن أبي داوود : ج ۴ ص ۲۲۸ ح ۴۷۱۰ عن عمر بن الخطّاب .

5.الطرائف : ص ۳۴۴ ، بحار الأنوار : ج ۵ ص ۴۷ ح ۷۳ ؛ كنز العمّال : ج ۱ ص ۱۱۹ ح ۵۶۳ عن الإمام عليّ عليه السلام نقلاً عن العلل للدار قطني .

6.المعجم الأوسط : ج ۶ ص ۳۱۷ ح ۶۵۱۰ عن عمر بن الخطّاب .

7.الفردوس : ج ۳ ص ۲۳۸ ح ۴۷۰۶ عن أنس بن مالك .