مهمّى است كه با كمى تأمّل، مى توان به درستى به نقش و اهمّيت آن در رشد روانى و شخصيتى كودك ، پى برد .

۱. ارزش جسمانى

بازى هاى توأم با فعّاليت در جهت تكامل رشد عضلانى كودك و ورزش دادن قسمت هاى مختلف بدن، از اهمّيت و ارزش بسيارى برخوردار هستند . اين نوع بازى ها، براى صرف انرژى اضافى كودك نيز مى توانند مفيد واقع شوند . انرژى اضافى، اگر از طريق صحيح مصرف نشود و به حالت سركوب در جسم كودك ذخيره گردد ، او را ناآرام ، عصبى و بد خُلق مى كند .

۲. ارزش درمانى

بازى، به كودك فرصت مى دهد كه احساسات خود را تخليه كند . او مى تواند از طريق بازى ، انرژىِ تحت فشار خود را بيرون بريزد . كودك مى تواند احساسات خود، از قبيل : ترس ، رنجش ، نگرانى ، شادى و . . . را آن طور كه دوست دارد، در قالب شخصيت هاى دلخواهش بيان كند و كدورت درونى خويش را نيز از بين ببرد .

۳. ارزش تربيتى

شخصيت واقعى كودكان، ضمن بازى شكل مى گيرد و دگرگونى هاى قابل توجّهى در روحيات آنان روى مى دهد كه همه اينها، گذر به مرحله عالى تر رشد است و پيشرفت را براى كودكان، تدارك مى بيند . از اين جاست كه امكانات تربيتى بازى، آشكار و مسلّم مى شود .

۴. ارزش اجتماعى

كودك، در بازى ياد مى گيرد كه چه طور با سايرين روابط اجتماعى برقرار سازد و

نقشِ بازى در رشد كودك

بازى براى كودك، جدّى ترين موضوع حيات است . واژه بازى براى بزرگ سالان، مساوى با وقت گذرانى ، بطالت ، غفلت و ... است كه مانع تكامل و تعالى مى گردد؛ امّا در مورد كودك، بستر رشد و تكامل اوست . دوران بازى كودك، دوران تعطيلى تكامل نيست؛ بلكه دوران شكوفايى استعدادهاى او از طريق بازى است . از اين رو ، توصيه شده كه به كودكان خود، اجازه بازى بدهيد ^۱ و كودكى كه بازى گوش باشد ، در بزرگ سالى، خوش فهم و بردبار مى شود . ^۲
حديث دوم، نشانگر نقش اساسىِ بازى در رشد و تعالى شخصيتى انسان است . كودكى كه كودكىِ خود را به وسيله بازى ارضا نكرده باشد ، در بزرگ سالى، رفتارهاى كودكانه از او سر مى زند . «كودكْ صفتى»، از نابه هنجارى هايى است كه برخى افراد در سنين جوانى و بزرگ سالى به آن مبتلا هستند . يكى از علل اين نابه هنجارى، ارضا نشدن كودكى در دوران كودكى است و ارضاى كودكى به وسيله بازى صورت مى گيرد .

ارزشِ بازى از نظر روان شناسى

هر بازى سالم و بارورى كه كودك به آن مشغول مى شود، داراى ارزش هاى بس