الْكِتَـبِ أُوْلَـلـءِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّـعِنُونَ . ^۱ كسانى كه نشانه هاى روشن و رَه نمودى را كه فرو فرستاده ايم ، بعد از آن كه آن را براى مردم در كتابْ توضيح داده ايم ، نهفته مى دارند ، آنان را خدا نفرين مى كند و نفرين كنندگان [نيز] نفرينشان مى كنند» .
و مى فرمايد :
«كَيْفَ يَهْدِى اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيَمَـنِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَآءَهُمُ الْبَيِّنَـتُ وَاللَّهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظَّــلِمِينَ * أُوْلَـلـءِكَ جَزَآؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلَـلـءِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ . ^۲ چگونه خداوند ، قومى را كه بعد از ايمان آوردنشان كافر شدند ، هدايت مى كند ، با آن كه شهادت دادند كه اين رسول ، بر حق است و برايشان دلايل روشن آمد ؟ و البته خداوند ، قوم بيدادگر را هدايت نمى كند» .
ترديدى نيست كه انبيا و اولياى خدا نيز بايد به او تأسى نمايند و كسانى را كه موردخشم و لعنت خدا هستند ، نفرين كنند .
در اين باره ، نكاتى قابل توجه است :

۱ . حكمت نفرين فرستادن انبيا و اوليا بر مجرمان

نخستين نكته اى كه در مورد نفرين فرستادن انبيا و اولياى الهى بر مجرمان (مُنكران حق ، مُعاندان ، منافقان و ...) بايد موردتوجه قرار گيرد ، اين است كه نفرين آنها مانند دعايشان بر پايه حكمتْ استوار است . حكمت هايى كه براى نفرين آنان مى توان برشمرد ، از اين قرار است :

تحليلى درباره حكمت نفرين هاى انبيا و اوليا

با ملاحظه دعاهاى پيامبران و پيشوايان بزرگ اسلام عليه مجرمان ، ممكن است اين پرسش مطرح شود كه چرا اولياى الهى ـ كه مظهر صفات و اَسماى حُسناى الهى و تجليگاه رأفت و رحمت خداوند متعال هستند ـ ، بر ضدّ افرادى هر چند مجرم ، دعا كرده اند ؟ آيا بهتر نبود كه براى هدايت و سعادت آنها دعا مى كردند ؟ آيا مجازات الهى براى آنها كافى نبود كه اولياى خدا مى خواهند با نفرين ، كيفر آنها را سنگين تر نمايند؟
پاسخ ، اين است كه صفات و اسماى حسناى الهى منحصر به صفات جمال نيست . خداوند متعال ، صفات جلال هم دارد ، و همان طور كه او اَرحمُ الراحمين است ، قهّار و شديدُ العِقاب نيز هست ، و كسانى كه با سوء استفاده از آزادى ، از شمول رحمت بى كران الهى خارج شوند ، گرفتار خشم و كيفر او خواهند شد .
انبيا و اولياى خدا ، تنها مظهر صفات جمال او نيستند ؛ بلكه نماد صفات جلال خداوند متعال نيز هستند . خداى سبحان ، در عين حال كه ارحم الراحمين است ، جمعى از مجرمان را نفرين مى كند و ديگران را نيز به نفرين كردن آنها ترغيب مى نمايد و مى فرمايد :
«إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَآ أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَـتِ وَ الْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّـهُ لِلنَّاسِ فِى