فصل هشتم : احكام دوستى
۸ / ۱
آنان كه دوستى شان واجب است
قرآن
«بگو: «اگر پدران و پسران و برادران و زنان و خاندان شما و اموالى كه گرد آورده ايد و تجارتى كه از كسادش بيمناكيد و سراهايى كه خوش مى داريد، نزد شما از خدا و پيامبرش و جهاد در راه وى دوست داشتنى ترند ، پس منتظر باشيد تا خدا ، فرمانش را [ به اجرا در ] بياورد . و خداوند ، گروه فاسقان را راه نمايى نمى كند»» .
«اين همان [ پاداشى ] است كه خدا ، بندگان خود را كه ايمان آورده اند و كارهاى شايسته كرده اند ، [ بدان ] مژده داده است. بگو: «در برابرِ آن (رسالت) ، پاداشى از شما خواستار نيستم، مگر دوستى درباره خويشاوندان» . و هر كس نيكى به جاى آورَد [ و طاعتى اندوزد ] ، براى او در ثواب آن خواهيم افزود. قطعاً خدا آمرزنده و قدرشناس است» .
حديث
۹۴۸۲.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :هيچ بنده اى ايمان نمى آورد ، مگر هنگامى كه من برايش دوست داشتنى تر از خودش باشم و خاندانم برايش ارجمندتر از خاندان خودش باشند و خانواده ام برايش دوست داشتنى تر از خانواده خودش باشند و هستى ام برايش دوست داشتنى تر از هستى خودش باشد .
