از نظر اسلام ، طبابت افراد غير متخصّص ، ممنوع است و نظام اسلامى موظّف است از كار كردن آنان جلوگيرى كند و در صورت سرپيچى ، آنان را مانند روحانى نمايان فاسق ، زندانى كند. امام على عليه السلام ، در اين باره مى فرمايد :
يَجِبُ عَلَى الإِمامِ أن يَحبِسَ الفُسّاقَ مِنَ العُلَماءِ وَالجُهّالَ مِنَ الأَطِبّاءِ . ^۱
بر امام ، لازم است عالمان تبهكار و پزشكان ناآگاه را به زندان در افكند .
مقدّم داشتن ضرورت زندانى كردن علماى فاسق بر پزشكان جاهل در اين حديث نيز ، از آن جهت است كه خطر طبيب نمايان روحانى براى جامعه اسلامى، بيش از طبيب نمايان جسمانى است.
بارى ، پزشك غير متخصّص ، در صورتى كه اقدام به طبابت كرد و موجب زيان بيمار گرديد ، علاوه بر اين كه مرتكب گناه شده ، بر اساس قانون «ضِمان» ، ضامن است ، چنان كه از پيامبر اسلام روايت شده است كه :
مَن تَطَبَّبَ ولَم يُعلَم مِنهُ طِبٌّ قَبلَ ذلِكَ ، فَهُوَ ضامِنٌ . ^۲
هر كس بدون سابقه [وتخصّص لازم] به كار طبابت دست يازد ، ضامن است .
همچنين ، طبيب متخصّص ، اگر در انجام دادن وظيفه خود ، كوتاهى كند و اين كوتاهى به فساد بينجامد ، ضامن خواهد بود . ^۳

نشست و برخاست ها به امانت است و افشاى راز برادرت نيز خيانت . پس ، از اين كار ، بپرهيز .

۸ . ايجاد اميدوارى در دلِ بيمار

يأس و نوميدى ، موجب تشديد بيمارى است و بيش از بيمارى براى بيمار ، رنج آور است . به گفته امام على عليه السلام :
أعظَمُ البَلاءِ انقِطاعُ الرَّجاءِ . ^۱
سخت ترين بلا ، گسستن اميد است .
بلكه گاه نوميدى ، سبب مرگ بيمار مى گردد ، چنان كه امام على عليه السلام مى فرمايد:
قَتَلَ القُنوطُ صاحِبَهُ . ^۲
نوميدى ، آن كس را كه دامنگيرش بشود ، مى كُشد .
به عكس ، اميد به درمان ، از رنج بيمارى مى كاهد و به بيمار ، قدرت غلبه بر بيمارى مى دهد و درمان را تسريع مى نمايد . از اين رو ، يكى از وظايف مهمّ پزشكى ، بويژه در مورد بيمارى هاى خطرناك ، تقويت روحيه بيمار و ايجاد اميد در اوست .
گفتنى است كه بهترين راه اميدوار كردن بيمار ، تقويت حسّ مذهبى ، توكّل به خدا و اعتقاد به اين حقيقت است كه طبيب واقعى ، خداست و درمان هيچ دردى براى خداوند متعال ، دشوار نيست و چه بسا دردهاى بى درمان كه با دعا شفا يافته است و به هر حال ، خداوند متعال ، چيزى جز خير و صلاح و سود انسان را نمى خواهد.

۹ . جلوگيرى از طبابت افراد غير متخصّص