۱۰۳۲۶.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: «اى محمّد! پروردگارت بر تو درود مى فرستد و مى فرمايد : همانا از بندگان من ، كسى است كه ايمانش جز با توانگرى سامان نمى يابد و اگر فقيرش سازم ، كافر مى گردد ؛ و نيز از بندگان من ، كسى است كه ايمانش جز با فقر سامان نمى يابد و اگر توانگرش سازم ، كافر مى گردد » .

۱۰۳۲۷.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :خداوند عز و جل فرموده است : « ... هر آينه از بندگان مؤمن من ، كسانى هستند كه كار دينشان برايشان به سامان نمى آيد ، جز به اين كه در فقر و تنگ دستى و بيمارى به سر برند . پس ايشان را به فقر و تنگ دستى و بيمارى مبتلا مى كنم تا بدين سان ، كار دينشان برايشان سامان يابد ؛ و من آگاه ترم كه كار دين بندگان مؤمنم ، به چه چيزْ سامان مى يابد» .

۱۰۳۲۸.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :خداوند عز و جل فرموده است: «اگر از بنده مؤمن خويش حيا نمى ورزيدم ، برايش [حتّى ]زيرجامه اى نمى نهادم كه خود را با آن بپوشاند ؛ و چون [بخواهم ]ايمانش را كمال بخشم ، به كم توانى و اندكىِ روزى مبتلايش مى سازم . اگر بى تابى كند ، ديگر بار مبتلايش مى سازم و اگر شكيبايى پيشه كند ، با او بر فرشتگان مباهات مى ورزم» .

۱۰۳۲۹.امام باقر عليه السلام :آن گاه كه پيامبر صلى الله عليه و آله به معراج برده شد ، گفت: پروردگارا! مؤمن ، نزد تو چه حالى دارد؟
فرمود: « . . . از بندگان مؤمن من ، كسى است كه جز توانگرى ، به صلاح او نيست و اگر او را به حالى جز آن بدارم ، تباه مى گردد ؛ و از بندگان مؤمن من ، كسى است كه جز فقر ، به صلاح او نيست و اگر او را به حالى جز آن بدارم ، تباه مى شود» .

۱۰۳۲۶.عنه صلى الله عليه و آله :أتاني جَبرَئيلُ فَقالَ : يا مُحَمَّدُ ، رَبُّكَ يَقرَأُ عَلَيكَ السَّلامَ ويَقولُ : إنَّ مِن عِبادي مَن لا يَصلُحُ إيمانُهُ إلّا بِالغِنى ، ولَو أفقَرتُهُ لَكَفَرَ ؛ وإنَّ مِن عِبادي مَن لا يَصلُحُ إيمانُهُ إلّا بِالفَقرِ ، ولَو أغنَيتُهُ لَكَفَرَ . ^۱

۱۰۳۲۷.عنه صلى الله عليه و آله :قالَ اللّهُ عز و جل : ... إنَّ مِن عِبادِيَ المُؤمِنينَ لَعِبادا لا يَصلُحُ لَهُم أمرُ دينِهِم إلّا بِالفاقَةِ وَالمَسكَنَةِ وَالسُّقمِ في أبدانِهِم ، فَأَبلوهُم بِالفاقَةِ وَالمَسكَنَةِ وَالسُّقمِ فَيَصلُحُ عَلَيهِم أمرُ دينِهِم ، وأنَا أعلَمُ بِما يَصلُحُ عَلَيهِ أمرُ دينِ عِبادِيَ المُؤمِنينَ . ^۲

۱۰۳۲۸.عنه صلى الله عليه و آله :قالَ اللّهُ عز و جل : لَولا أنّي أستَحيي مِن عَبدِيَ المُؤمِنِ ، ما تَرَكتُ عَلَيهِ خِرقَةً يَتَوارى بِها ، وإذا أكمَلتُ لَهُ الإِيمانَ ابتَلَيتُهُ بِضَعفٍ في قُوَّتِهِ ، وقِلَّةٍ في رِزقِهِ ، فَإِن هُوَ جَزِعَ أعَدتُ عَلَيهِ ، وإن صَبَرَ باهَيتُ بِهِ مَلائِكَتي . ^۳

۱۰۳۲۹.الإمام الباقر عليه السلام :لَمّا اُسرِيَ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه و آله قالَ : يا رَبِّ ، ما حالُ المُؤمِنِ عِندَكَ؟قالَ : . . . وإنَّ مِن عِبادِيَ المُؤمِنينَ مَن لا يُصلِحُهُ إلَا الغِنى ، ولَو صَرَفتُهُ إلى غَيرِ ذلِكَ لَهَلَكَ ؛ وإنَّ مِن عِبادِيَ المُؤمِنينَ مَن لا يُصلِحُهُ إلَا الفَقرُ ، ولَو صَرَفتُهُ إلى غَيرِ ذلِكَ لَهَلَكَ . ^۴