سخنى درباره احاديث وعده هاى غذا
احاديث رسيده از پيشوايان درباره «وعده هاى غذا» ، به پنج دسته تقسيم مى شوند :
۱ . آنچه با الهام گرفتن از قرآن در مورد چگونگى غذا خوردن بهشتيان ، به دو وعده غذا در صبح و شام ، توصيه نموده است ؛
۲ . آنچه بر خوردن صبحانه و نهى از ترك آن ، تأكيد دارد ؛
۳ . آنچه بر خوردن شام و نهى از ترك آن ، بويژه در افراد مُسن ، تأكيد نموده است ؛
۴ . آنچه بر يك بار غذا خوردن در روز ، تأكيد دارد ؛
۵ . آنچه به سه وعده غذا در دو روز ، توصيه نموده است .
احاديث دسته اوّل ، دوم و سوم ، نه تنها تعارضى با يكديگر ندارند ، بلكه مؤيّد همديگرند ؛ زيرا دسته اوّل ، به دو وعده غذا خوردن در صبح و شام ، توصيه مى كند و دسته دوم و سوم ، تأكيد دارند كه صبحانه و شام نبايد ترك شوند .
دسته چهارم هم با دسته هاى قبلى اش معارض نيست ؛ زيرا تصريح مى كند كه در روز ، يك وعده غذا كافى است و دسته هاى اوّل تا سوم به دو وعده در صبح و شام توصيه دارند .
امّا تنها حديث قرار گرفته در دسته پنجم كه به سه وعده غذا در دو روز توصيه مى كند ، ۱ هم از نظر سند ضعيف است (زيرا منقول از كتاب طبّ الرضا عليه السلام است و استناد اين كتاب به امام رضا عليه السلام ثابت نيست) ، و هم از نظر دلالت (زيرا مخاطب آن ، مأمون عبّاسى است و ممكن است توصيه ياد شده براى شخص او باشد) .
بنا بر اين ، جمع بندى احاديث گذشته ، اين مى شود كه دو بار غذا خوردن در روز (صبح و شام) براى تداوم سلامت بدن ، سودمند است ، چنان كه بهشتيان نيز كه در خانه سلامت ، زندگى جاويد دارند ، در همين دو وقت ، غذا تناول مى نمايند : «وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيهَا بُكْرَةً وَعَشِيّا ؛ و روزى هايشان ، صبح و شام ، در آن جا [آماده ]است» .
