فصل ششم : دهان و دندان
۶ / ۱
اشاره به حكمت نهفته در دهان و دندان
۵۵۲.امام صادق عليه السلام :سبيل و لب ، در بالاى دهان قرار گرفته است تا مانع رسيدن آنچه از مغز فرو مى ريزد ، به دهان شود ، مبادا كه طعم خوراك و نوشيدن ، بر انسان ، ناگوار گردد و آن را وا گذارد . . .
دندانِ جلو تيز قرارداده شده است ؛ زيرا به واسطه آن ، كار قطع كردن صورت مى پذيرد ؛ و دندان هاى آسيا ، پهن قرارداده شده اند ؛ زيرا آسياب كردن و جويدن ، به كمك آنها انجام مى گيرد ؛ و نيش بلندتر است تا تكيه گاه دندان جانبى و دندان جلو باشد ، به سان استوانه اى در يك بنا .
۵۵۳.امام صادق عليه السلامـ خطاب به مفضّل بن عمر: اى مفضّل! در اين آسياهايى كه براى انسان قرارداده شده است ، بينديش . برخى از آنها تيز هستند تا غذا را ببُرند و قطعه قطعه كنند ، برخى پهن اند تا غذا را بِجَوَند و نرم كنند . هيچ يك از اين دو ويژگى ، مفقود نيستند ؛ چرا كه به هر دو آنها نياز است .
ر. ك : ج۱ ، ص۳۲۵ (اشاره به حكمت نهفته در حنجره).
