۴۱۱.المناقب ، ابن شهرآشوبـ به نقل از مقداد بن مَعْدى كَرِب ، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، در باره امام حسن و امام حسين عليهماالسلام ـ: آن دو ، امانت من نزد امّتم هستند .
۴۱۲.كامل الزياراتـ به نقل از عبدالعزيز ، از امام على عليه السلام ، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: اى على ! اين دو پسر (يعنى حسن و حسين عليهماالسلام) محبّت كس ديگرى غير از آن دو را از ياد من برده اند . پروردگارم به من فرمان داده كه اين دو را دوست بدارم و دوستدارِ آنها را نيز دوست بدارم .
۴۱۳.كامل الزياراتـ به نقل از عمران بن حصين ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من فرمود : «اى عمران ! هر چيزى ، جايگاهى در دل دارد و هيچ چيز ، جاى اين دو پسر (حسن و حسين عليهماالسلام) را در دلم نمى گيرد» .
گفتم : اى پيامبر خدا ! هر چيزى ؟
فرمود : «اى عمران ! آنچه بر تو پنهان مانده ، بيشتر است . همانا خداوند به من فرمان داده كه اين دو را دوست بدارم» .
۴۱۴.سنن الترمذىـ به نقل از بَراء ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله حسن و حسين عليهماالسلام را ديد و فرمود : «خدايا! من اين دو را دوست دارم . تو نيز آنها را دوست داشته باش» .
۴۱۵.المعجم الكبيرـ به نقل از يَعلَى بن مُرّه ـ: حسن و حسين عليهماالسلام به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و يكى از آن دو كه رسيد ، پيامبر صلى الله عليه و آله دست در گردنش انداخت و ديگرى كه آمد ، دست ديگرش را در گردن او انداخت . اين را بوسيد و آن را بوسيد و سپس فرمود : «خدايا ! من اين دو را دوست مى دارم . تو نيز اين دو را دوست داشته باش» .
