۱۸۷.امام على عليه السلامـ در سفارشى به امام حسين عليه السلام ـ: فرزندم! انديشه، روشنايى به جاى مى گذارد و غفلت ، تاريكى.

۱۸۸.امام على عليه السلام :انديشه، درون [ آدمى] را نورانى مى كند.

۱۸۹.امام على عليه السلام :انديشه ، خردها را صيقل مى دهد.

۱۹۰.امام على عليه السلام :آن كه انديشه اش طولانى شود، بينايى اش نيكو مى گردد.

۱۹۱.امام على عليه السلام :انديشه كن، بينا شو.

۱۹۲.امام على عليه السلام :انديشه كردنت، به تو بينايى مى بخشد و به تو اعتبار و منزلت مى دهد.

۱۹۳.امام على عليه السلام :آن كه انديشه كند، بينا مى گردد.

۱۹۴.امام حسن عليه السلام :بر شما باد انديشه كردن؛ زيرا انديشه حيات قلب بينا و كليد درهاى حكمت است.

۱۹۵.امام حسن عليه السلام :شگفت است از كسى كه در خوراكى اش مى انديشد، كه چگونه در غذاى عقلانى اش نمى انديشد! و شكمش را از آنچه وى را آزار مى دهد ، دور مى دارد ، ولى در سينه اش چيزى را جاى مى دهد كه او را به پستى مى كشد !

۱۸۷.عنه عليه السلامـ في وَصِيَّتِهِ للحُسَينِ عليه السلام ـ: أي بُنَيَّ! الفِكرَةُ تورِثُ نورا ، وَالغَفلَةُ ظُلمَةً. ^۱

۱۸۸.عنه عليه السلام :الفِكرُ يُنيرُ اللُّبَّ. ^۲

۱۸۹.عنه عليه السلام :الفِكرُ جِلاءُ العُقولِ. ^۳

۱۹۰.عنه عليه السلام :مَن طالَت فِكرَتُهُ حَسُنَت بَصيرَتُهُ. ^۴

۱۹۱.عنه عليه السلام :أفكِر ^۵ تَستَبصِر. ^۶

۱۹۲.عنه عليه السلام :تَفَكُّرُكَ يُفيدُكَ الاِستِبصارَ ، ويُكسِبُكَ الاِعتِبارَ. ^۷

۱۹۳.عنه عليه السلام :مَن تَفَكَّرَ أبصَرَ. ^۸

۱۹۴.الإمام الحسن عليه السلام :عَلَيكُم بِالفِكرِ ؛ فَإِنَّهُ حَياةُ قَلبِ البَصيرِ ، ومَفاتيحُ أبوابِ الحِكمَةِ. ^۹

۱۹۵.عنه عليه السلام :عَجَبٌ لِمَن يَتَفَكَّرُ في مَأكولِهِ كَيفَ لا يَتَفَكَّرُ في مَعقولِهِ! فَيُجَنِّبُ بَطنَهُ ما يُؤذيهِ ويودِعُ صَدرَهُ ما يُرديهِ ^۱۰ . ^۱۱