۲۴۶۴

جَزاءُ الإخلاصِ فِي العِبادَةِ

۱۱۸۴۴.رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله :إذا قالَ [ أي العَبدُ ] : «إيَّاكَ نَعبُدُ» ^۱ ، قالَ اللّهُ عَزَّ و جلَّ : صَدَقَ عَبدي إيّايَ يَعبُدُ، اُشهِدُكُم لاَُثيبَنَّهُ عَلى عِبادَتِهِ ثَوابا يَغبِطُهُ كُلُّ مَن خالَفَهُ في عِبادَتِهِ لي . ^۲

۱۱۸۴۵.الإمامُ الحسينُ عليه السلام :مَن عَبَدَ اللّهَ حَقَّ عِبادَتِهِ آتاهُ اللّهُ فَوقَ أمانيهِ و كِفايَتِهِ . ^۳

۱۱۸۴۶.الإمامُ الباقرُ عليه السلام :لا يَكونُ العَبدُ عابِدا للّهِِ حَقَّ عِبادَتِهِ حَتّى يَنقَطِعَ عَنِ الخَلقِ كُلِّهِم إلَيهِ، فَحينَئذٍ يَقولُ : هذا خالِصٌ لي فَيَقبَلُهُ بِكَرَمِهِ . ^۴

(انظر) الدعاء : باب ۱۲۱۰. الجهاد (الاجتهاد في طاعة اللّه ) : باب ۵۹۹.

۲۴۶۵

مَوانِعُ الالتِذاذِ بِالعِبادَةِ

۱۱۸۴۷.الإمامُ عليٌّ عليه السلام :كَيفَ يَجِدُ لَذَّةَ العِبادَةِ مَن لا يَصومُ عنِ الهَوى ؟! ^۵

۱۱۸۴۸.عيسى عليه السلام :بِحقٍّ أقولُ لَكُم : إنَّهُ كَما يَنظُرُ المَريضُ إلى طَيِّبِ الطَّعامِ فلا يَلتَذُّهُ مَعَ ما يَجِدُهُ مِن شِدَّةِ الوَجَعِ، كذلِكَ صاحِبُ الدّنيا لا يَلتَذُّ بِالعِبادَةِ و لا يَجِدُ حَلاوَتَها مَعَ ما يَجِدُ مِن حُبِّ المالِ . ^۶

۲۴۶۴

پاداش اخلاص در عبادت

۱۱۸۴۴.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :هرگاه [بنده] بگويد: تنها تو را مى پرستيم ، خداوند عزّ و جلّ فرمايد: بنده ام راست مى گويد، او فقط مرا مى پرستد؛ شما را گواه مى گيرم كه به او ، براى عبادتش ، چنان پاداشى دهم تا هر كس كه برخلاف عبادت او براى من ، راه ديگرى برگزيده باشد ، بر وى رشك برد.

۱۱۸۴۵.امام حسين عليه السلام :هر كه خدا را چنان كه حق عبادت اوست عبادت كند، خداوند برتر از آرزوها و بيشتر از حدّ كفايتش به او عطا فرمايد .

۱۱۸۴۶.امام باقر عليه السلام :بنده، خدا را چنان كه سزاوار است عبادت نكند مگر آن گاه كه از همه خلايق بِبُرد و به او روى آورد؛ در اين هنگام است كه خداوند مى فرمايد: اين بنده براى من خالص شده است؛ پس او را با كَرَم خود مى پذيرد.

۲۴۶۵

موانع لذّت بردن از عبادت

۱۱۸۴۷.امام على عليه السلام :چگونه لذّت عبادت را بچشد كسى كه از هوى و هوس باز نمى ايستد؟

۱۱۸۴۸.عيسى عليه السلام :حقيقتى را به شما بگويم: همان گونه كه شخص بيمار به خوراك خوب و خوش مزه مى نگرد اما به سبب درد شديدى كه دارد از آن لذتى نمى برد، دنيادار نيز به سبب مال دوستيش از عبادت لذّت نمى برد و طعم شيرين آن را نمى چشد.

۱۱۸۴۱.الإمامُ الباقرُ عليه السلامـ لِجابِرٍ ـ: يا جابِرُ، لا أخرَجَكَ اللّهُ مِنَ النَّقصِ و (لا) التَّقصيرِ . ^۱

۱۱۸۴۲.الإمامُ الكاظمُ عليه السلام :عَلَيكَ بِالجِدِّ، لا تُخرِجَنَّ نَفسَكَ مِن حَدِّ التَّقصيرِ في عِبادَةِ اللّهِ عَزَّ و جلَّ و طاعَتِهِ؛ فإنَّ اللّهَ لا يُعبَدُ حَقَّ عِبادَتِهِ . ^۲

۱۱۸۴۳.الكافي عن الفضلِ بنِ يونسَ عن أبي الحَسن عليه السلام :أكثِرْ مِن أن تَقولَ : اللّهُمَّ لا تَجعَلْني مِنَ المُعارينَ و لا تُخرِجْني مِنَ التَّقصيرِ . قالَ : قُلتُ : أمَّا المُعارونَ فقَد عَرَفتُ أنَّ الرَّجُلَ يُعارُ الدِّينَ ثُمّ يَخرُجُ مِنهُ، فما مَعنى لا تُخرِجْني من التَّقصيرِ ؟ فَقالَ : كلُّ عَمَلٍ تُريدُ بِهِ اللّهَ عَزَّ و جلَّ فَكُن فيهِ مُقَصِّرا عِندَ نَفسِكَ؛ فإنَّ النّاسَ كُلَّهُم في أعمالِهِم فيما بَينَهُم و بَينَ اللّهِ مُقَصِّرونَ إلاّ مَن عَصَمَـهُ اللّهُ عَزَّ و جلَّ . ^۳

(انظر) عنوان ۳۳۳ «العُجب».
الجهاد (الاجتهاد في طاعة اللّه ) : باب ۶۰۴.
وسائل الشيعة : ۱ / ۷۱ باب ۲۲.

۱۱۸۴۱.امام باقر عليه السلامـ به جابر ـفرمود : اى جابر! خداوند تو را از كاستى و تقصير بيرون نَبَرد . ^۴

۱۱۸۴۲.امام كاظم عليه السلام :همواره بكوش و خود را در عبادت و طاعت خداوند عزّ و جلّ بى تقصير مدان؛ زيرا خداوند آن گونه كه شايسته عبادت اوست ، عبادت نمى شود.

۱۱۸۴۳.الكافىـ به نقل از فضل بن يونس ـ: امام كاظم عليه السلام فرمود : بسيار بگو: خدايا! مرا از عاريه داران قرار مده و از حدّ تقصير بيرونم مبر. عرض كردم: معناى «عاريه داران، را مى دانم؛ كه شخصى دين را به طور عاريه مى گيرد و سپس از آن خارج مى شود. اما معناى «مرا از حد تقصير بيرونم مبر» چيست؟ حضرت فرمود: هر كارى كه براى خدا انجام مى دهى خود را در آن مقصّر بدان؛ زيرا همه مردم در كارهايى كه براى خدا مى كنند، مقصّر هستند، مگر كسى كه خداوند عزّ و جلّ نِگَهش دارد.