۰.[۵۵] وَقَالَ علیه السّلام لِرَجُلٍ مِنْ أَصْهَارِهِ وَكانَ مِسِّيكاً: خَطَاءُ الجُودِ أَحْسَنُ فِي النَّاسِ مِنْ صَوَابِ المَنْعِ.^۱

۰.و به یکی از دامادهای (/ خویشاوندان سببیِ) خویش - که بسیار بخیل بود - فرمود: در نظر مردم، بخششِ اشتباه، بهتر است از خودداریِ به‌جا از بخشش (يعنی: این که شاید بخشش‌ها و صدقات به انسان‌‌های غیر مستحق برسد، نباید بهانه‏ای برای بخل ورزیدن باشد).

۰.[۵۶] وَقَالَ علیه السّلام: مِنْ كَرَامَةِ الرَّجُلِ: قِلَّةُ الضَّجَرِ عِندَ المُعَاوَدَةِ، وَانْتِهَازُ الفُرْصَةِ عِندَ الإِمْكَانِ.^۲

۰.و فرمود: از بزرگواری انسان، این است: از بازگشت [نیازخواهان]، کم‌تر مَلول شدن، و در هنگامی که فرصتی فراهم است، آن را غنیمت شمردن.

۰.[۵۷] وَقَالَ علیه السّلام: لَيْسَ عَلَى العَاقِلِ اعْتِرَاضُ المَقَادِيرِ، إِنَّمَا عَلَيْهِ وَضْعُ الشَّيْءِ فِي حَقِّهِ.^۳

۰.و فرمود: خردمند نباید با مقدّرات (قضا و قدر)، ستیزه کند و تنها باید هر چیزی را در جایگاه درست خود قرار دهد.

۰.[۵۸] وَقَالَ: صَدِيقُ الجَاهِلِ تَعِبٌ.^۴

۰.و فرمود: دوستِ شخصِ نادان، در زحمت است (راحتی ندارد).

هدف‌های بزرگْ] باز نمی‏دارد.

۰.[۵۳] وَقَالَ: ثَلَاثُ خِصَالٍ تُجْتَلَبُ بِهِنَّ المَحَبَّةُ: الإنْصَافُ فِي المُعَاشَرَةِ، والمُوَاسَاةُ فِي الشِدَّةِ وَالانْطِوَاءِ، وَالرُّجُوعُ إِلَى قَلْبٍ سَلِيمٍ.^۱

۰.و فرمود: سه چیزند که به وسیله آنها محبتْ جلب می‌‌شود: انصاف در معاشرت، از خود گذشتگی مالی در هنگام سختی و گرفتاری، و فرمان بردن از قلبی پاک (عقل فطری دست نخورده^۲/ وجدانی سالم).

۰.[۵۴] وَقَالَ علیه السّلام: فَسَادُ الأَخْلَاقِ بِمُعَاشَرَةِ السُّفَهَاءِ، وَصَلَاحُ الأَخْلَاقِ بِمُوافَقَةِ العُقَلاءِ، وَالخَلْقُ أَشْكَالٌ، فَكُلٌّ (يَعْمَلُ عَلَى شَاكِلَتِهِ)^۳. وَالنَّاسُ إِخْوَانٌ، فَمَنْ كانَتْ أُخُوَّتُهُ فِي غَيرِ ذَاتِ اللّهِ فَإِنَّهَا تَحُولُ عَدَاوَةً، وَذَلِكَ قَوْلُهُ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى: (الأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بُعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا المُتَّقِينَ)^۴.^۵

۰.و فرمود: تباهی اخلاق، در همنشینی با کم‌‌خردان است، و نیکویی اخلاق، در همراهی با خردمندان. و آفریده‏ها، شکل‌های گوناگونی دارند و هر کدام به شیوه خود، عمل می‏کنند. و مردم، برادر یکدیگرند و هر کس برادریِ او در راه خدا نباشد، آن برادری، تبدیل به دشمنی خواهد شد، و این، همان سخن خداوند منزّه و بلند مرتبه است که: (دوستان، در آن روز، با یکدیگر دشمن‌ ا‌ند، مگر پرواپیشگان).