۰.و فرمود: انسان بزرگوار، وقتی در تنگنا قرار داده شود، به نرمی برخورد می‌‌کند و انسانِ پست، وقتی که به او لطفی شود، به درشتی برخورد می‌‌کند.

۰.[۱۴] وَقَالَ علیه السّلام: عُنْوَانُ صَحِيفَةِ المُسْلِمِ حُسْنُ خُلْقِهِ.^۱

۰.و فرمود: سرآغازِ نامه اعمالِ مسلمان، اخلاقِ نیکوی اوست.

۰.[۱۵] وَقَالَ فِي مَقَامٍ آخَرَ: عُنْوَانُ صَحِيفَةِ السَّعِيدِ حُسْنُ الثَّنَاءِ عَلَيْهِ.^۲

۰.و در جایی دیگر فرمود: سرآغازِ نامه اعمالِ سعادتمند، ذِکر خیر [دیگران از] اوست.

۰.[۱۶] وَقَالَ علیه السّلام: مَنِ اسْتَغْنَى بِاللّهِ افْتَقَرَ النَّاسُ إِلَيْهِ، وَمَنِ اتَّقَی اللّهَ أحَبَّهُ النَّاسُ وَإنْ كَرِهَ.^۳

۰.و فرمود: هر کس با تکیه بر خدا بی‏نیازی ورزید (اظهار نیاز نکرد)، مردم به او نیازمند می‌شوند، و هر کس از خدا پَروا کرد، مردمْ او را دوست خواهند داشت، حتی اگر خودش نخواهد!

۰.[۱۷] وَقَالَ علیه السّلام: عَلَيْكُمْ بِطَلَبِ العِلْمِ، فَإِنَّ طَلَبَهُ فَرِيضَةٌ وَالبَحْثُ عَنْهُ نَافِلَةٌ، وَهُوَ صِلَةٌ بَيْنَ الإِخْوَانِ، وَدَلِيلٌ عَلَى الْمُرُوَّةِ، وَتُحْفَةٌ فِي المَجالِسِ، وَصَاحِبٌ فِي السَّفَرِ، وَأُنْسٌ فِي الغُرْبَةِ.^۴

آنهاست. پس هر چه انسان کار نیکو انجام دهد، اول از همه، آن را برای خود می‌‌کند. پس نباید از دیگران توقع تشکر از کاری را داشته باشد که سود آن به خودش می‏رسد.

۰.[۱۱] وَقَالَ علیه السّلام: إذَا أَرَادَ اللّهُ بِقَوْمٍ خَيْراً مَنَحَهُمْ مَحَاسِنَ غَيْرِهِمْ، وَإِذَا أَرَادَ بِقَوْمٍ سُوءاً سَلَبَهُم مَحَاسِنَ أَنْفُسِهِمْ.^۱

۰.و فرمود: خداوند، زمانی که خیر و خوبیِ گروهی را بخواهد، خوبی‏های دیگران را نیز به آنها می‌‌دهد (به نام آنها می‌‌کند)، و اگر برای آنها بدی بخواهد، خوبی‏های خودشان را نیز از آنها می‏گیرد (به نام دیگران می‌‌کند).

۰.[۱۲] وَقَالَ علیه السّلام: مَنْ أَمَّلَ إنْسَاناً هَابَهُ، وَمَنْ جَهِلَ شَيْئاً عَابَهُ، وَالْفُرْصَةُ خُلْسَةٌ، وَالْهَيْبَةُ خَيْبَةٌ، وَمَنْ كَثُرَ هَمُّهُ سَقُمَ جِسْمُهُ، وَالمُؤْمِنُ لَا يَشْفِي غَيْظَهُ.^۲

۰.و فرمود: هر کس به کسی دیگر امید بست، هیبت او را در دل خواهد داشت. و هر کس نسبت به چیزی آگاهی نداشته باشد، بر آن خرده می‏گیرد. و فرصت، ربودنی است (آن را باید رُبود). و ترس (مَهیب انگاشتن)، ناامیدی است. و هر کس غم و غصه او بسیار شد، بدنش بیمار می‏گردد. و مؤمن، برای خنک شدن دلش خشم خود را خالی نمی‌‌کند.

۰.[۱۳] وَقَالَ علیه السّلام: الكَرِيمُ يَلِينُ إذَا اسْتُضْعِفَ، وَاللَّئِيمُ يَقْسُو إذَا اُلطِفَ.^۳