۰.و فرمود: خداوند، بندگانی دارد که نعمت‌‌هایی را ویژه آنها می‏سازد (به آنها اختصاص می‌‌دهد) و تا آن که به بخشش کردن از آنها مشغول باشند، آن نعمت‌‌ها را در میان ایشان قرار [و استمرار] می‌بخشد؛ اما آن هنگام که آنها را از دیگران دریغ کردند، از ایشان می‏گیرد و به دیگران می‌‌دهد.

۰.[۹] وَقَالَ علیه السّلام: مَا عَظُمَتْ نِعْمَةٌ عَلَى أَحَدٍ إلَّا عَظُمَتْ عَلَيْهِ مَؤُونَةُ النَّاسِ، فَمَنْ لَمْ يَحْتَمِلْ تِلْكَ الْمَؤُونَةَ عَرَضَ النِّعْمَةَ لِلزَّوَالِ.^۱

۰.و فرمود: هیچ نعمتی برای کسی زیاد نمی‌‌شود، مگر این که بار سنگینیِ [نیازها و خواهش‌های] مردم به دوش او نیز زیاد می‌‌شود. پس اگر کسی این سنگینی را تحمل نکرد (دیگران را در نعمت خود سهیم نساخت)، آن نعمت را در معرض نابودی قرار داده است.

۰.[۱۰] وَقَالَ علیه السّلام: أَهْلُ الْمَعْرُوفِ إِلَى اصْطِنَاعِهِ أَحْوَجُ مِنْ أَهْلِ الْحَاجَةِ إِلَيْهِ؛ لِأَنَّ لَهُمْ أَجْرَهُ وَذِكْرَهُ وَفَخْرَهُ، فَمَهْمَا اصْطَنَعَ الرَّجُلُ مِنْ مَعْرُوفٍ فَإِنَّمَا يَبْدَأُ فِيهِ بِنَفْسِهِ، فَلَا يَطْلُبَنَّ شُكْرَ مَا صَنَعَ إِلَى نَفْسِهِ مِنْ غَيْرِهِ.^۲

۰.و فرمود: انجام دهندگان کار نیکو به انجام دادن آن محتاج‌تر‏ند تا نیازمندان؛ چرا که پاداش آن و ذکرِ خیر آن و افتخار آن، همگی برای

۰.و فرمود: چهار ویژگی است که انسان را در انجام دادن عمل صالح، یاری می‌رساند: سلامت و دانش و بی‏نیازی و توفیق.

۰.[۶] وَقَالَ علیه السّلام: مَنْ اسْتَوَى يَومَاهُ فَهُو مَغْبُونٌ، وَمَنْ كَانَ يَومُهُ شَرّاً مِنْ غَدِهِ فَهُوَ مَفْتُونٌ،^۱ وَمَنْ كَانَ يَومُهُ خَيْراً مِنْ أَمْسِهِ فَذَلِكُمُ الْمَغْبُوطُ.^۲

۰.و فرمود: هر کس دو روزش با هم یک‌سان باشد، زیانکار است؛ و هر کس امروزش از فردا بدتر باشد، گرفتار (بَلا دیده) است؛ و هر کس امروزش از دیروز بهتر بود، باید آرزوی جایگاه او را داشت.

۰.[۷] وَقَالَ علیه السّلام عَنْ رَسُولِ اللهِ۶: الصِّحَّةُ وَالفَرَاغُ نِعْمَتانِ مَغْبُونٌ بِهِمَا كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ.^۳

۰.و امیر المؤمنین علیه السّلام از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله نقل کرد که فرمود: تن‌درستی و فراغت (آسودگی خاطر)، دو نعمتی هستند كه بسياری از مردم به خاطر کوتاهی در باره آنها زیان می‌کنند.

۰.[۸] وَقَالَ علیه السّلام: إنَّ لِلهِ عِبَاداً يَخْتَصُّهُمْ بِالنِّعَمِ وَيُقِرُّهَا فِيهِمْ مَا بَذَلُوهَا، فَإذَا مَنَعُوهَا نَزَعَهَا عَنْهُمْ وَخَوَّلَهَا إِلَى غَيْرِهِمْ.^۴