۱۰۵۴۶ . تهران ، مجلس شوراى اسلامى: ۲۰۳۷ ، آغاز و انجام: برابر نمونه ، شامل شرح جزء دوم از فروع كافى در ۷۸ باب تا مبحث غيبت ، تحريرى ، بدون نام كاتب ، بدون تاريخ كتابت ، «۲۹۵ ص» ۱۴۸ برگ [فهرست مجلس: ۶/۳۴].

۱۹۲۷ . شرح الكافى(عربى)

از: عبد العزيز ترك لنكرانى (قرن ۱۴ق) ^۱

نسخه ها:

۱۰۵۴۷/۱ . تهران ، ملك: ۱۶۳۳ ، اصول كافى ، از اول و آخر افتادگى دارد ، نستعليق ، عبد العزيز لنكرانى (مؤلف) ، قرن ۱۴ق ، ۴۳۱ برگ [فهرست ملك: ۱/۳۱۶].
۱۰۵۴۸/۲ . تهران ، ملك: ۲۵۴۸ ، از باب ۲۲ كتاب التوحيد تا باب دهم كتاب الحجة حديث ۴۹۹ ، شكسته نستعليق ، بدون نام كاتب ، قرن ۱۴ق ، ۳۰۲ برگ [فهرست ملك: ۱/۳۱۶].

۱۹۲۸ . شرح الكافى(عربى)

از: محمد تقى بن مقصود على اصفهانى ، مجلسى اول ( ۱۰۷۰ ق)

در فهرست مجلس ^۲ نسخه شماره ۴۲۸۶ كه نسخه اى از شرح ملا صالح مازندرانى بر اصول كافى است به ملا محمد تقى مجلسى نسبت داده شده كه درست نيست .

۱۹۲۹ . شرح الكافى (حاشية على الكافى)(عربى)

از: محمد حسين بن يحيى نورى ^۳ (زنده در ۱۱۲۷ ق)

شرحى است بر كافى كلينى ، مؤلف شرح بخش روضه كافى را در شب ۲۰ صفر ۱۰۹۶ ق به پايان رسانده است . اثر ديگر مؤلف به نام حاشيه بر توحيد

شرحى است بر كتاب الكافى كلينى ، اين شرح بر بخش توحيد كافى و به نام شاه سلطان حسين صفوى در روز سه شنبه دهه اول ربيع الاول نگاشته شده است.
آغاز: الحمد للّه الذى جل عن مطارح أضواء الفكر جلاله.

نسخه ها:

۱۰۵۴۵ . تهران ، مؤسسه لغتنامه دهخدا: ۱۷۹ ، كتاب التوحيد ، آغاز: برابر نمونه ، نسخ ، على بن على شوشترى ، ۲۲ صفر ۱۱۲۲ق [نشريه نسخه هاى خطى: ۳/۵۵].

۱۹۲۶ . شرح كافى(فارسى)

از: حسين ، مير

ترجمه و شرحى است بر الكافى كلينى ، در آغاز آن نام مترجم مير حسين ^۱ ذكر شده است . در فهرست مجلس درباره اين شرح چنين آمده:
«با ملاحظه ديباچه و سبك نگارش به نظر ميرسد كه اين كتاب خود شرحى است مستقل به فارسى نه ترجمه شرحى ديگر» .
آغاز: كتاب الحجة اين جزو ثانيست كه كتاب چهارم است از كتب كافى بعد كتاب عقل و علم و توحيد تصنيف ابى جعفر محمد بن يعقوب كلينى قدس سرهما بترجمه مير حسين احسن اللّه اليهما و اتى كتابهما بيمينهما در بيان احتياج بسوى حجت ظاهره از انبياء و اوصيا و در اين كتاب هفتاد و هشت بابست مشتمل بر يك هزار و چهل و يك حديث .
انجام: او برى است از آنچه او را انداخته اند بآن .

نسخه ها: