۱۳۷۲. نهج البلاغه: - در سخنرانى امير مؤمنان عليه السلام در ياد كرد پيشامدهاى ناگوار - : فرمود : «هان! پدر و مادرم فدايشان باد! آنها از جمله كسانى اند كه نامشان در آسمان، معروف و در زمين، ناشناخته است. هشيار و چشم به راهِ [حوادث آينده همانند ]پشت كردن كارهايتان و گسسته شدن پيوندهايتان و روى كار آمدن كوچك‏ترتان باشيد آن هنگام، تحمّل ضربه شمشير، براى مؤمن، آسان‏تر از يافتن درهمى از راه حلال است آن هنگام، عطا شونده پاداشى بيشتر از عطا كننده دارد. آن هنگام، نه از باده، كه از نعمت و دوام آن، مست مى‏شويد و بى آن كه ناگزير باشيد، سوگند ياد مى‏كنيد و به راحتى دروغ مى‏گوييد، و آن، هنگامى است كه بلا شما را مى‏گزد، همان گونه كه پالان شتر، كوهانش را مى‏گزد. چه طولانى است اين رنج و چه دور است اين اميد!
اى مردم! زمام مركب‏هاى گناهتان را از دستان خود، رها كنيد و از گِرد فرمان‏روايتان پراكنده نشويد، كه بر فرجام كارتان نكوهش مى‏شويد و خود را بى محابا در آتش فتنه‏اى كه به پيشوازش رفته‏ايد، در نيفكنيد و از سر راهش دور شويد و راه را برايش باز كنيد كه به جانم سوگند، مؤمن در شعله‏اش مى‏سوزد و نامسلمان در آن، سالم مى‏ماند. مَثَل من ميان شما، مانند چراغ در تاريكى است. هر كس دل به تاريكى زند [و نزديك آيد]، از آن نور مى‏گيرد. پس - اى مردم - بشنويد و به خاطر بسپاريد و گوش دل حاضر آريد تا نيك دريابيد»^۱.^۲

۱۳۷۲. نهج البلاغة : مِن خُطبَةٍ لَهُ عليه السلام وهِيَ في ذِكرِ المَلاحِمِ : ألا بِأَبي واُمّي ، هُم مِن عِدَّةٍ أسماؤُهُم فِي الَّسماءِ مَعروفَةٌ ، وفِي الأَرضِ مَجهولَةٌ ، ألا فَتَوَقَّعوا ما يَكونُ مِن إدبارِ اُمورِكُم ، وَانقِطاعِ وُصَلِكُم ، وَاستِعمالِ صِغارِكُم . ذاكَ حَيثُ تَكونُ ضَربَةُ السَّيفِ عَلَى المُؤمِنِ أهوَنَ مِنَ الدِّرهَمِ مِن حِلِّهِ . ذاكَ حَيثُ يَكونُ المُعطى‏ أعظَمَ أجر عزّ و جلّ مِنَ المُعطي . ذاكَ حَيثُ تَسكَرونَ مِن غَيرِ شَرابٍ ، بَل مِنَ النِّعمَةِ وَالنَّعيمِ ، وتَحلِفونَ مِن غَيرِ اضطِرارٍ ، وتَكذِبونَ مِن غَيرِ إحراجٍ . ذلِكَ إذا عَضَّكُمُ البَلاءُ كَما يَعَضُّ القَتَبُ‏^۱ غارِبَ‏^۲ البَعيرِ ، ما أطوَلَ هذَا العَناءَ وأَبعَدَ هذَا الرَّجاءَ .
أيُّهَا النّاسُ ألقوا هذِهِ الأَزِمَّةَ الَّتي تَحمِلُ ظُهورُهَا الأَثقالَ مِن أيديكُم ، ولا تَصَدَّعوا عَلى‏ سُلطانِكُم فَتَذُمّوا غِبَّ فِعالِكُم . ولا تَقتَحِموا مَا استَقبَلتُم مِن فَورِ نارِ الفِتنَةِ ، وأَميطوا^۳ عَن سَنَنِها ، وخَلّوا قَصدَ السَّبيلِ لَها . فَقَد لَعَمري يَهلِكُ في لَهَبِهَا المُؤمِنُ ويَسلَمُ فيها غَيرُ المُسلِمِ ، إنَّما مَثَلي بَينَكُم مَثَلُ السِّراجِ فِي الظُّلمَةِ ، يَستَضي‏ءُ بِهِ مَن وَلَجَها ، فَاسمَعوا أيُّهَا النّاسُ وعُوا ، وأَحضِروا آذانَ قُلوبِكُم تَفهَموا .