۶۰۳. المعجم الكبير ـ به نقل از حارث ـ : على عليه‏السلام درباره «مردانگى» از فرزندش حسن بن على عليه‏السلامپرسش‏هايى كرد ... . [از جمله ]پرسيد : «بزدلى چيست ؟» .
پاسخ داد : گستاخى در برابر دوست و پشت كردن به دشمن .

۶۰۴. داوود عليه‏السلام : دشمنىِ يك تن را [حتى] به بهاى دوستى هزار تن نيز مَخر!

۶۰۵. امام صادق عليه‏السلام : هركه همواره انتظار داشته باشد كه دوستش او را بر خود مقدّم دارد ، هميشه خشمگين خواهد بود .

۶۰۶. امام على عليه‏السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ :
كسى با من دوستى نكرد ، جز آن كه/
دوستىِ ناب خود را همواره نثارش كردم.
و كسى با من دشمن نشد ، گرچه در حقّ ما بدى كرد /
جز آن كه همواره هدايت او را از خداى رحمان خواستار شدم .

۶۰۷. امام على عليه‏السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ :
مانند پدرى كه به فرزندانش مهربانى مى‏كند/
براى دوستت فروتنى كن .
آنان را چونان بيمارى كه تندرستى خود را مى‏جويد ، بجوى/
و دروغگو را رها كن كه شايسته مصاحبت نيست .
دوستت را در همه حال ، حفظ كن/
و شخصى را به دست آر كه دروغ نمى‏گويد .

۶۰۳. المعجم الكبير عن الحارث : إنَّ عَلِيّـا عليه‏السلام سَأَلَ ابنَهُ الحَسَنَ بنَ عَلِيٍّ عليه‏السلامعَن أشياءَ مِن أمرِ المُروءَةِ . . . قالَ : فَمَا الجُبنُ ؟
قالَ : الجُرأَةُ عَلَى الصَّديقِ ، وَ النُّكولُ عَنِ العَدُوِّ . ^۱

۶۰۴. داود عليه‏السلام : لا تَشتَرِ عَداوَةَ واحِدٍ بِصَداقَةِ ألفٍ . ^۲

۶۰۵. الإمام الصادق عليه‏السلام : مَن لَم يَرضَ مِن صَديقِهِ إلاَّ الإِيثارَ عَلى نَفسِهِ دامَ سَخَطُهُ . ^۳

۶۰۶. الإمام عليّ عليه‏السلام ـ فِي الدّيوانِ المَنسوبِ إلَيهِ ـ :
ما وَدَّني أحَدٌ إلاّ بَذَلتُ لَهُصَفوَ المَوَدَّةِ مِنّي آخِرَ الأَبَدِ
ولا قَلاني و إن كانَ المُسيءُ بِناإلاّ دَعَوتُ لَهُ الرَّحمنَ بِالرَّشَدِ ^۴

۶۰۷. عنه عليه‏السلام ـ أيضا ـ :
وَاخفِض جَناحَكَ لِلصَّديقِ و كُن لَهُكَأَبٍ عَلى أولادِهِ يَتَحدَّبُ
وَاطلُبهُمُ طَلَبَ المَريضِ شِفاءَهُودَعِ الكَذوبَ فَلَيسَ مِمَّن يُصحَبُ
وَاحفَظ صَديقَكَ فِي المَواطِنِ كُلِّهاوعَلَيكَ بِالمَرءِ الَّذي لا يَكذِبُ ^۵