۵۵۵. امام على عليه‏السلام : در دوستِ بخيل ، خيرى نيست .

۵۵۶. امام على عليه‏السلام : بخل ، دشمنى به بار مى‏آورد .

۵۵۷. امام على عليه‏السلام : از آراستگى به بُخل بپرهيز ؛ زيرا تو را نزد آشنا و نزديك ، خوار و نزد خويشان دشمن مى‏سازد .

۵۵۸. امام على عليه‏السلام : بُخل ، همنشين خود را خوار مى‏كند و دورى جوينده از خود را ارجمند مى‏سازد .

۵۵۹. امام على عليه‏السلام ـ در حكمت‏هاى منسوب به ايشان ـ : كسى دوست شخص بخيل است كه او را نيازموده است .

۵۶۰. امام على عليه‏السلام : از بخل بپرهيزيد ؛ زيرا بيگانهْ بخيل را دشمن مى‏دارد و خويشاوند از او مى‏گريزد .

ر . ك : ص ۱۵۱ (تنگ چشمى) .

ه ـ اعتماد مطلق

۵۶۱. امام صادق عليه‏السلام : به برادرت اعتماد مطلق ^۱ نداشته باش ؛ زيرا زمين خوردن بر اثر اعتماد [به همه گفته‏ها و كرده‏هاى دوست] ، قابل جبران نيست .

و ـ آزردن

۵۶۲. كنز العمّال ـ به نقل از اَنَس ـ : پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله هرگاه شبانه براى قرائت [قرآن ]برمى‏خاست ، آيات را بسيار آهسته تلاوت مى‏كرد .
پرسيدند : اى پيامبر خدا! صدايت را به قرآن خواندن ، بلند نمى‏كنى ؟
فرمود : «خوش ندارم رفيقم و خانواده‏ام را بيازارم» .

۵۵۵. الإمام عليّ عليه‏السلام : لا خَيرَ في صَديقٍ ضَنينٍ . ^۱

۵۵۶. عنه عليه‏السلام : البُخلُ يوجِبُ البَغضاءَ . ^۲

۵۵۷. عنه عليه‏السلام : إيّاكَ وَ التَّحَلِّيَ بِالبُخلِ ؛ فَإِنَّهُ يُزري بِكَ عِندَ القَريبِ ، و يُمَقِّتُكَ إلَى النَّسيبِ . ^۳

۵۵۸. عنه عليه‏السلام : البُخلُ يُذِلُّ مُصاحِبَهُ ، و يُعِزُّ مُجانِبَهُ . ^۴

۵۵۹. عنه عليه‏السلام ـ فِي الحِكَمِ المَنسوبَةِ إلَيهِ ـ : صَديقُ البَخيلِ مَن لَم يُجَرِّبهُ . ^۵

۵۶۰. عنه عليه‏السلام : إيّاكُم وَ البُخلَ ؛ فَإِنَّ البَخيلَ يَمقُتُهُ الغَريبُ ، و يَنفُرُ مِنهُ القَريبُ . ^۶

ه ـ الاِستِرسال

۵۶۱. الإمام الصادق عليه‏السلام : لا تَثِق بِأَخيكَ كُلَّ الثِّقَةِ ؛ فَإِنَّ صِرعَةَ الاِستِرسالِ لَن تُستَقالَ . ^۷

و ـ الإِيذاء

۵۶۲. كنز العمّال عن أنس : كانَ النَّبِيُّ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله إذا قامَ مِنَ اللَّيلِ يَقرَأُ ، زَمزَمَ في قِراءَتِهِ .
فَقيلَ : يا رَسولَ‏اللّه‏ِ ، لِمَ لا تَرفَعُ صَوتَكَ بِالقُرآنِ ؟
قالَ : أكرَهُ أن اُوذِيَ رَفيقي و أهلَ بَيتي . ^۸