بودهاند، و آن سخنان را مفسران سنیِ طبقه نخست ثبت و ضبط کردهاند، دلایل کافی برای این اعتقاد را فراهم میکرد که برخی آیات (همچون «آیه سنگسار»)، که قرار بوده جزئی از قرآن باشند، ناپدید شدهاند.۱ لذا همه چیز فراهم بود تا فرقه شیعه را وسوسه کند که برخی از این آیات و سورههای گمشده را کشف کند، یا وانمود کند که کشف کرده است، و با درج آنها در قرآن مؤیدهایی برای دعاوی اهل بیت[[ع]] فراهم آورد؛ اما، به جز سورهها و آیات پراکندهای که در اینجا درصدد بررسی آنها هستیم و باید آنها را مواردی در نظر گرفت که چندین قرن پیش فرقهای کوچک از شیعیان مطرح کردهاند تا آنچه را به گمان ایشان از قرآنِ مرسوم مفقود شده بود تدارک ببینند، به نظر میرسد تا کنون هیچ تلاشی از این قبیل انجام نشده باشد. این برای کلیت جامعه شیعه افتخار بزرگی است؛ چراکه وسوسه [[انجام چنین کاری]] برای افرادِ مستعدِ بیپروا باید بسیار زیاد بوده باشد. این واقعیت که این متونِ تازه کشفشده ادعای مطابقت با آن متونی را ندارند که، بنابر روایات، عایشه و دیگران در شمار آیاتِ گمشده معرفی میکنند، دلیلی بر اصالت آنهاست، که باید آن را، دستکم تا حدی، خنثیکننده بخشی از استدلالهای طرف دیگر در نظر گرفت.
افزودههای شیعی که ما اینجا در صدد ترجمه آنها هستیم شامل دو سوره کامل و تعدادی آیات پراکنده است، آیاتی که فرض این بوده که به نحو متناسبی متعلق به سورههای مختلفی بودهاند که در قرآن آمدهاند، اما برخی مخالفانِ دعاویِ علی[[ع]] آن آیات را از آن سورهها حذف کردهاند. همه این عبارات در نسخهای خطی از قرآن در بانکیپورِ هندوستان در ژوئن ۱۹۱۲ کشف شدند. ما امیدواریم بتوانیم بهزودی آنها را به شکل اصلیِ عربی، به ضمیمه یادداشتها و ترجمه بینخطیِ فارسیاش، منتشر سازیم. این نیز قابل ذکر است که این نسخه خطی در کتابخانهای است که یک مسلمان هندی ثروتمند تأسیس کرده است. کتابدار میگوید که این نسخه خطی حدود بیست سال پیش
