داوود، و تشتی که موسی در آن قربانی مینمود.۱
همچنین گفته شده که به امامان[[ع]] علم غیب اعطا شده۲ و آنها آن را از پیامبر[[ص]] به ارث بردهاند، که خود او نیز آن را از پیامبران پیشین دریافت کرده است که آنها هم آن را از جبرئیل آموخته بودهاند.۳ شیعیان این علم غیب را برهانی بر این میدانند که دارنده آن واقعاً یک امام است.
این علم خفی که امامان از پیامبر[[ص]] به ارث بردهاند به توالی گشت تا به دست امام دوازدهم یا همان امام غایب[[ع]] رسید،۴ که در سال ۸۷۴م [[۲۶۰ق]] در شهر سامرّاء۵ از نظرها پنهان شد.۶ گفته میشود که موهبت علم غیب هم با او ناپدید شد، چنانکه امور زیر نیز با او ناپدید شدند:
(۱) طوماری شامل نامهای همه شیعیان تا روز قیامت.
(۲) طوماری دیگر شامل نامهای دشمنان تشیع تا روز قیامت.۷
(۳) « تیماج سرخ» (الجفر الاحمر)۸ کیسهای از جنس چرمِ سرخفام یا دباغیشده محتویِ شمشیر پیامبر[[ص]]، که فقط زمانی باز بیرون کشیده میشود که امام دوازدهم دوباره
1.. الطَبَرسی، الاحتجاج، ج۲، ص۳۷۲؛ الکلینی، الکافی، ج۱، ص۲۳؛ المفید، الارشاد، ج۲، ص۱۸۷؛ الصفار، بصائر، صص۱۷۵، ۱۸۶؛ الفتّال، روضة، ج۱، ص۲۱۰؛ الإربلی، کشف الغمة، ج۲، ص۱۷۱؛ ابن شهرآشوب، مناقب، ج۴، ص۲۷۶.
2.. الفتّال، روضه، ج۱، ص۲۱۰؛ ابن بابویه، الخصال، ج۲، ص۵۲۷؛ همو، الفقیه، ج۴، ص۴۱۹، ش۵۹۱۴؛ الراوندی، الخرائج، ج۲، ص۸۹۴؛ المفید، الارشاد، ج۲، ص۱۸۶؛ الطَبَرسی، إعلام، ص۲۸۴؛ همو، الاحتجاج، ج۲، ص۳۷۲.
3.. See: J. Pedersen, "Djabrāʾīl”, EI۲, ۱۹۹۱, vol. ii, pp. ۳۶۲-۳۶۴.
4.. See: J. G. J. Ter Haar, "Muḥammad al-Qāʾim”, EI۲, ۱۹۹۳, vol. vii, p. ۴۴۳; A. A. Sachedina, Islamic Messianism, The Idea of Mahdi in Twelver Shīʿism, Albany, ۱۹۸۱.
5.. See: A. Northedge, Sāmarrāʾ, EI۲, ۱۹۹۵, vol. viii, p. ۱۹۴۱.
6.. برای اطلاعات بیشتر دربارۀ غیبت امام دوازدهم ن.ک:
D. B. Macdonald, [M. G. S. Hodgson], "Ghayba”, EI۲, ۱۹۹۱, vol. ii, p. ۱۰۲۶.
7.. الفتّال، روضه، ج۲، ص۵۲۷؛ ابن بابویه، الفقیه، ج۴، ص۴۱۹، ش۵۹۱۴.
8.. دربارۀ الجَفر ن.ک: العامِلی، حقیقة الجفر ، و T. Fahd, "Djafr”, EI۲, ۱۹۶۵, vol. II, pp. ۳۷۵-۳۷۷
