است این همان جامِعَة باشد.

جامِعَة فرسوده نمی‌شود و آنچه در آن نوشته شده نیز از بین نمی‌رود (دَرَسَ).^۱ مالکیت امامان به جامِعَة، موجب می‌شود دانش آنها در فقه به‌مراتب برتر از علم هر عالم دیگری باشد. از این رو است که جَعفَر صادق[[ع]] نسبت به فتاوای فقهیِ فقیه کوفی، عَبدالله بن شُبرُمَة (د. ۱۴۴/۷۶۱) بی‌اعتناست: «علم او در مقایسه با آنچه در جامِعَة آمده، چیست؟».^۲ به همین نحو، جَعفَر صادق[[ع]] بیان می‌کند که عَبد الله بن حسن، رهبر شاخه شیعی رقیب از شیعیان حسنی، تنها به همان متونی دسترسی دارد که در اختیار بقیه افراد امت نیز هست؛ وی متون دیگری را که امامان دارند در اختیار ندارد، و ازاین‌رو برای استفتائات فقهی پاسخی نخواهد داشت.^۳ ازآنجاکه جامِعَة مشتمل بر پاسخ تمامی سؤالات است، هیچ نیازی به استدلال قیاسی ( قِیاس) نیست.^۴ این نوشته در برابر دشمنان کاملاً‌ محافظت شده: هنگامی که مُغیرَة بن سعید، شیعه افراطی، در سال ۱۱۹/۷۳۷^۵ به دستور خالد القَسری، والی اموی، به صلیب کشیده شد، جَعفَر صادق[[ع]] آن صحیفه را دفن کرد، زیرا قاعدتاً باید این حادثه را زنگ خطری برای سایر شیعیان دانسته باشد.^۶

در متون شیعی، تنها نقل‌های معدودی از جامِعَة ثبت شده است. یکی از آن نمونه‌ها این است: ”زنان اموال غیرمنقول را از شوهران متوفای خود به ارث نمی‌برند."^۷ و نیز: ”اگر

جزئیاتی مانند خون‌بهای خراش ( اَرش الخَدش)، در آن آمده است.^۱ طبق نقلی، محمد[[ص]] مدتی نه‌چندان طولانی پیش از درگذشت خود، این کتاب را به همسرش اُمّ سَلَمَة داد و به او امر کرد که آن را به مردی دهد که از فراز منبر آن را از وی مطالبه می‌کند؛ ابوبَکر، عُمَر و عُثمان چنین تقاضایی از وی نکردند،‌ اما علی[[ع]] آن را از وی مطالبه کرد.^۲ باقر[[ع]] می‌گوید: حسین[[ع]] پیش از عزیمت به میدان کَربَلاء، «کتابی پیچیده‌شده» (کِتاب مَلفوف یا مُدَرَّج) را به دختر ارشد خود، فاطِمَة تحویل داد؛ او نیز آن را به برادر خود، عَلی زَین العابدین[[ع]] داد، و آن کتاب از آن طریق به باقر[[ع]] رسید.^۳ در توصیف این کتاب گفته شده که مشتمل است بر ”تمامی آنچه که بشر تا پایان این دنیا به آن نیاز دارد"^۴ و ازاین‌رو ممکن