1.. بصائر الدرجات، صص ۱۳۵-۱۳۸. عبارت «صحیفه‌های پاک» ( الصُحُف المُطَهَّرَة) در آیۀ ۲ از سورۀ ۹۸ (بیّنه)، ناظر به امامان تلقی شده است؛ ن.ک: تأویل الآیات [شرف الدین علی الحسینی الاَسترآبادی النجفی، تأویل الآیات الظاهرة فی فضائل العترة الطاهرة، تحقیق محمد باقر بن المرتضی الموحّد الابطحی الاصفهانی، قمّ، ۱۴۰۷]، صص ۸۲۹-۸۳۰، مذکور در کتاب البرهان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۴۸۹. دربارۀ صُحُف به عنوان یک اصطلاح فنی مشیر به حوادث آخر الزمان ن.ک:
H. Ben-Shammai, "Ṣuḥuf in the Qurʾān”, forthcoming in Jerusalem Studies in Arabic and Islam.

2.. بصائر الدرجات، ص۱۳۷، ش۷، مذکور در بِحار الانوار، ج۱۳، ص۲۲۴.

3.. بصائر الدرجات، ص ۱۳۶، ش۵، ص۱۳۷، ش۸ و ۱۱؛ الکافی، ج۱، ص ۲۲۵، ش۵، مذکور در بِحار الانوار، ج۱۳، ص۲۲۵، ج۱۷، ص۱۳۳؛ تأویل الآیات، صص ۷۸۵-۷۸۶، مذکور در کتاب البرهان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۴۵۱. در احادیث متعددی گفته شده که علم حاصل از طریق الهام برتر از علمی است که در صُحُف ابراهیم و موسی یافت می‌شود؛ برای مثال ن.ک. بصائر الدرجات، ص۱۴۰، ش۵، ص۳۲۵، ش۴، مذکور در بِحار الانوار، ج۲۶، ص۶۱.

4.. الزام الناصب [علی الیزدی الحائری، الزام الناصب فی اثبات الحجة الغائب، بیروت، ۱۴۰۴/۱۹۸۴]، ج۱، ص۱۳۸. در مورد تعداد صحیفه‌های در اختیار آدم و ذریّۀ وی احادیث متعددی وجود دارد: بر اساس یکی از فهرست‌ها، آدم، شیث و نوح به ترتیب دو، پنج و دو صحیفه دریافت کرده‌اند؛ نوح یک صحیفه پیش از طوفان (که احتمالاً در آن حادثه نابود شده) و یک صحیفه نیز پس از آن دریافت کرد. ن.ک:
E. Kohlberg, "Some Shīʿī Views of the Antediluvian World”, SI, ۵۲, ۱۹۸۰, pp. ۴۱-۶۶, at p. ۴۲, repr. in Belief and Law in Imāmī Shīʿism.
تعدادی از متون موجود در تورات و عهد جدید نیز ناظر به علی و امامان[[ع]] تفسیر می‌شوند؛ برای مثال ن.ک: مناقب آل ابی طالب، ج۱، صص۲۴۵-۲۴۸، ج۲، صص۹۰-۹۴، ج۳، صص۶۶-۶۸.

1.. بر اساس روایتی، این متون، کتاب واحدی را موسوم به الاِسم الاَکبَر شکل می‌داده‌اند. این همان کتابی است که واژۀ کِتاب در آیۀ ۲۵ از سورۀ ۵۷ (حدید) بدان اشاره دارد (ن.ک: کافی [ابو جعفر محمد بن یعقوب الکلینی، الکافی، تهران، ۱۳۷۵-۱۳۷۷]، ج۱، ص۲۹۳، مذکور در البرهان [هاشم بن سلیمان البَحرانی الکَتکانی، کتاب البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، ۱۳۷۴-۱۳۷۵]، ج۴، ص۲۹۷). سایر روایات در توضیح این کِتاب، آن را ناظر به اللَوح المَحفوظ می‌دانند؛ برای مثال ن.ک: ابو علی الفضل بن الحسن الطَبرِسی، مَجمَع البَیان فی تفسیر القُرآن، بیروت، ۱۳۸۰/۱۹۶۱، ج۲۷، صص۱۵۵-۱۵۶.

2.. در مورد تلفظ صحیح این نام اختلاف نظر وجود دارد. سایر تلفظ‌های مطرح شده عبارت‌اند از: بُرَیحَة، بَریحة، بُریَة.

3.. بصائر الدرجات، ص۱۳۶، ش۴؛ کافی، ج۱، ص۲۲۷، ش۱. همچنین ن.ک: بصائر الدرجات، صص۳۴۰-۳۴۱، ش۲؛ ابن‌بابوَیه، التوحید، قمّ، ۱۳۹۸، ص۲۷۵، و ترجمۀ انگلیسی‌اش در:
D. Thomas, "Two Muslim-Christian Debates from the Early Shīʿite Tradition”, JSS, ۳۳, ۱۹۸۸, pp. ۵۳-۸۰, at pp. ۵۹-۶۰;
و در کل ن.ک: بِحار الانوار، ج۲۶، صص۱۸۰-۱۸۹. دربارۀ بُرَیح (که شیعه شد) ن.ک: عبد الله المامقانی، تنقیح المقال، نجف، ۱۳۴۹-۱۳۵۲/۱۹۳۰-۱۹۳۳، شرح‌حال ش۱۲۲۹؛ ابو القاسم الخوئی، مُعجَم رِجال الحَدیث، بیروت، ۱۴۰۹/۱۹۸۹، ج۳، صص۲۹۴-۲۹۵. در این دو اثر (به تبعیت از متون متقدم)، برای بُرَیح العِبادی و بُرَیح النَصرانی دو مدخل مجزا در نظر گرفته شده است؛ اما به گفتۀ تستری ( قاموس الرجال، ج۲، تهران، ۱۳۷۹، صص ۱۷۹-۱۸۰)، این دو نام ناظر به یک نفر است.

4.. ابو محمد الدَیلَمی، اِرشاد القُلوب، بیروت، ۱۳۹۸/۱۹۷۸، ص ۴۱۶، مذکور در بِحار الانوار، ج۲۶، ص۲۲۲.

5.بصائر الدرجات، صص ۱۳۲ـ۱۳۳، ش۲.