مفسر در پی آن است که از کُراسه [[= متن تورات]] این انگاره را برآورد که هر که وقتش را صرف پژوهش در احکام دینی (هلاخوت) کند جایگاهی در جهان آینده دارد. ازاینرو پیشنهاد میکند که به جای هَلیخوت که در کُراسه آمده است، هَلاخوت بخوانیم، و آن گاه، با استفاده از این خوانش جدید، این فقره را چنان بازتفسیر میکند که کلمات «اهلِ ابدیت (یا عالَم)» باید ناظر به جهان ابدی، یعنی جهان آینده، باشد.
دستبُردِ کوچکی در کلمه (در این مورد حذف یک حرف و تغییری در اعراب[۱]) مفسر توراتی را قادر ساخته که انگاره جدیدی را وارد کُراسه کند. بااینحال، توجه به تفاوت میان این نظام و نظام شیعی، به رغم شباهت فنیای که بدان اشاره شد، بسیار مهم است. هر یک از این دو نظام رهیافتی کاملا متفاوت به جایگاه تفسیرگری در رابطه با مصحف رسمی دارد. مفسر تلمودی قصد ندارد معنای کراسه را تغییر دهد و حتی معتقد نیست که معنای درست و اصلی آیه را کشف کرده است. خوانشهای او، از همان آغاز، تنها یک تفسیر (تمثیلی) است. از سوی دیگر، تفسیرگری شیعی که رفتار مشابهی با آیات قرآنی دارد، در قرائتی که برای آیات پیشنهاد میکند تنها در پی ارائه یک امکان تفسیری دیگر [[در کنار دیگر تفسیرها]] نیست، بلکه آن را قرائت اصلی [[آن آیات]] میداند.
بخش دوم: فهرست دگرخوانشها و افزودههای شیعی امامی به قرآن
تذکر: در این فهرست ملاحظات زیر در نظر گرفته شده است:
الف) کلماتِ برجستهشده نشاندهنده افزودهای بر مصحف عثمانی هستند.
ب) یک ستاره پیش از شماره آیه نشاندهنده یک قرائت مشکوک است؛ یعنی از مواردی است که تصمیمگیری درباره اینکه آنها توضیحی تفسیری هستند یا «بازسازیای» از متن «اصلی» آیه دشوار است.
