۸۵۲. پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله : كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش، دو كفش از آتش به پا دارد كه از حرارت كفش‏هايش ، مغزش به جوش مى‏آيد.

۸۵۳. پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله : كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش ، چنان است كه دو كفش و دو دام (تَله) كفش از آتش دارد كه به خاطر يكى از آنها مغز او مانند ديگ مى‏جوشد و مى‏پندارد كه هيچ كس ديگر ، عذابش از او شديدتر نيست ، در حالى كه عذاب او از همه سبُك‏تر است.

۸۵۴. پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله : كم‏عذاب‏ترينِ اهل آتش، مردى است كه در پاهاى او دو كفش است كه بر اثر [حرارت ]آنها ، مغزش به جوش مى‏آيد . برخى از اهل آتش تا مچ‏هاى پا در آتش‏اند و عذاب مى‏شوند. برخى‏شان تا زانو در آتش اند و عذاب مى‏كشند . برخى‏شان تا پره بينى‏شان در آتش‏اند و عذاب مى‏كشند . برخى‏شان تا سينه در آتش‏اند و عذاب مى‏كشند . و برخى در آتش ، فرو رفته‏اند.

۸۵۵. الكافى ـ به نقل از عبيد اللّه‏ بن وليد وصّافى ـ : از امام باقر عليه ‏السلام شنيدم كه مى‏فرمايد: «مؤمنى در كشور پادشاهى ستمگر ، زندگى مى‏كرد و آن پادشاه در آزار او مى‏كوشيد. آن مؤمن از دست او به سرزمين شرك گريخت و بر يكى از مشركان وارد شد و آن مشرك او را سرپناه داد و با او مهربانى كرد و پذيرايى‏اش نمود.
پس چون مرگ آن مشرك فرا رسيد ، خداوند عز و جل به او الهام فرمود كه: "به عزّت و جلالم سوگند ، اگر در بهشتم براى تو مسكنى بود ، هر آينه تو را در آن جاى مى‏دادم ؛ ولى بهشت بر كسى كه در حال شرك به من بميرد ، حرام شده است ؛ امّا ـ اى آتش ـ او را بترسان ؛ ولى آزارش مده!" .
روزىِ او ، صبح و عصر مى‏رسد».
گفتم : از بهشت؟
فرمود: «از هر جا كه خدا بخواهد».

۸۵۲. عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله : إنَّ أدنى أهلِ النّارِ عَذابا يَنتَعِلُ بِنَعلَينِ مِن نارٍ ، يَغلي دِماغُهُ مِن حَرارَةِ نَعلَيهِ . ^۱

۸۵۳. عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله : إنَّ أهوَنَ أهلِ النّارِ عَذابا مَن لَهُ نَعلانِ وشِراكانِ مِن نارٍ ، يَغلي مِنهُما دِماغُهُ كَما يَغلِي المِرجَلُ ، ما يَرى أنَّ أحَدا أشَدَّ مِنهُ عَذابا ، وإنَّهُ لَأَهوَنُهُم عَذابا . ^۲

۸۵۴. عنه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله : أهوَنُ أهلِ النّارِ عَذابا رَجُلٌ في رِجلَيهِ نَعلانِ ، يَغلي مِنهُما دِماغُهُ . ومِنهُم فِي النّارِ إلى كَعبَيهِ مَعَ إجراءِ العَذابِ . ومِنهُم مَن فِي النّارِ إلى رُكبَتَيهِ مَعَ إجراءِ العَذابِ . ومِنهُم مَنِ اغتَمَرَ فِي النّارِ إلى أرنَبَتِهِ ^۳ مَعَ إجراءِ العَذابِ . ومِنهُم مَن هُوَ فِي النّارِ إلى صَدرِهِ مَعَ إجراءِ العَذابِ . ومِنهُم مَن قَدِ اغتَمَرَ فِي النّارِ . ^۴

۸۵۵. الكافي عن عبيد اللّه‏ بن الوليد الوصّافي : سَمِعتُ أبا جَعفَرٍ عليه ‏السلام يَقولُ : ... إنَّ مُؤمِنا كانَ في مَملَكَةِ جَبّارٍ ، فَوَلِعَ ^۵ بِهِ فَهَرَبَ مِنهُ إلى دارِ الشِّركِ ، فَنَزَلَ بِرَجُلٍ مِن أهلِ الشِّركِ فَأَظَلَّهُ وأرفَقَهُ وأضافَهُ ، فَلَمّا حَضَرَهُ المَوتُ أوحَى اللّه‏ُ عز و جل إلَيهِ : «وعِزَّتي وجَلالي لَو كانَ لَكَ في جَنَّتي مَسكَنٌ لَأَسكَنتُكَ فيها ، ولكِنَّها مُحَرَّمَةٌ عَلى مَن ماتَ بي مُشرِكا ، ولكِن يا نارُ هيديهِ ولا تُؤذيهِ ^۶ !» ، ويُؤتى بِرِزقِهِ طَرَفَيِ النَّهارَ .
قُلتُ : مِنَ الجَنَّةِ ؟ قالَ : مِن حَيثُ شاءَ اللّه‏ِ . ^۷