پیامبر[[ص]]، چهرهای منفی از او ترسیم میکند. افزون بر این، مفسران امامی مایلاند تا از هرگونه ایهامی که ممکن است از واژه عَلَیْهِ (بر او) در متن رسمی [[قرآن]] به دست آید، پرهیز کنند. این واژه به لحاظ نظری میتواند چنین فهمیده شود که به ابوبکر اشاره دارد، لذا او را تا مقامی نزدیک به مقام پیامبر[[ص]] بالا میبرد؛ چراکه میتوان گفت ابوبکر انکشاف الهی را تجربه کرده است. بنابراین مفسران امامی دگرخوانشِ عَلَی رَسُولِهِ (بر رسولش) را پیشنهاد میکنند که اشاره دارد بر اینکه تنها محمد پیامبر[[ص]] در معرض آن انکشاف الهی بود.۱
۲. افزودن کلمات
گونه دیگر از دستبُردهای متنی شامل اضافه کردن واژههایی است که از متن رسمی قرآن افتادهاند. بارزترین مثالهای این مقوله دو مورد زیرند:
الف) اضافه کردن واژههای في علي (درباره علی) در آیات مختلف قرآن، همچون آیه ۹۱ سوره ۲ (بقره): ”به آنچه که خداوند [+ در حق علی] نازل کرده ایمان بیاورید" ( آمِنُوا بِما أنْزَلَ اللهُ [+ في عَلِي])؛۲ یا آیه ۱۶۶ سوره ۴ (نساء): ”اما خداوند بر آنچه که [+ در حق علی] بر تو نازل کرده است گواه است" ( لکِنَّ اللهُ یَشْهَدُ بِما أنْزَلَ إلَیْکَ [+في عَلِي]).۳
ب) اضافه کردن واژههای آل محمّد (خانواده محمد) یا گاهی آل محمّد حَقَّهُم (حقوق خانواده محمد) به عنوان مفعول برای افعالِ مشتق از ظ.ل.م. (ظلم کردن / غصب کردن) که اغلب در قرآن دیده میشود. مفسران امامی بر این باورند که این افزوده بیانگر آن است که
1.. البته باید تأکید شود که در بین مفسران متقدم امامی تنها عیاشی چنین عبارتی را میآورد (تفسیر عیاشی، ج۲، ص۸۹، ش۵۸) که مرجع نگاشتههای بعدی امامیه است. با این وجود، گرایشی که در اینجا شرح داده شد به طور کلی در همۀ روایات امامیه رایج است. ن.ک: طوسی و طبرسی که در فصل پیشین (بخش ۲ـ۱ـ۴) نقل شد؛Bar-Asher, "Variant Readings,” ۵۹ and n. ۶۳ [[ب.ت: بَرـ اَشِر، دگرخوانشها]].
2.. تفسیر عیاشی، ج۱، صص۵۱، ۷۱. نیز ن.ک:
Bar-Asher, "Variant Readings,” ۵۲ [[ب.ت: بَرـ اَشِر، دگرخوانشها]].
3.. تفسیر عیاشی، ج۱، صص۲۸۵، ۳۰۷؛ تفسیر قمی، ج۱، ص۱۵۹، ش۳-۵. قس:
Goldziher, Richtungen, ۲۸۵ [[ب.ت: گلدزیهر، گرایشهای تفسیری]],
Kohlberg, "Some Notes on the Imamite Attitude to the Qur’ān,” ۲۱۲
[[ب.ت: کلبرگ، نکاتی چند]]،
Bar-Asher, "Variant Readings,” ۵۵ [[ب.ت: بَرـ اَشِر، دگرخوانشها]].
