189
تفسیر امامیه در پژوهش‌های غربی

المسلمین دینهم بتأویلاته في علي وأولاده لکي یعتقدوا فیه ما اعتقد النصاری في عیسی)."۱ بنابراین بغدادی از این نزدیکی مشهود بین نگاه‌‌های مسیحی به عیسی و نظایر شیعی‌‌اش درباره علی و فرزندانش ـ که در حدیث پیش‌‌گفته از تفسیر عسکری هم مشخص است ــ آگاه بوده است.۲

کمی جلوتر در خبری از تفسیر عسکری به سخنی منسوب به علی[[ع]] برمی‌خوریم که شبیه همان سخن منسوب به امام رضا[[ع]] است:

امیر مؤمنان [=علی] گفت: درباره ما تا حد پرستش اغراق نکنید، به جز آن هر چه می‌خواهید بگویید... برحذر باشید از اغراق آن گونه که مسیحیان عمل کردند چرا که من از اغراق‌‌گران بیزاری می‌جویم (وقال امیر المؤمنین علیه السلام: لا تتجاوزوا بنا العبودیة، ثم قولوا ما شئتم ولن تبلغوا؛ وإیاکم والغلوّ کغلوّ النصاری فإنّي بريء من الغالین).۳

علی بن موسی الرضا[[ع]] در پاسخ به فردی که از او درباره فهم درست از صفات خدا راهنمایی خواست، برای مثال می‌گوید که خدا ”به حواس ادراک نمی‌شود، با انسان مقایسه نمی‌شود... در قضاوت اشتباه نمی‌کند" ( لا یُدرَکُ بِالحَواسِّ ولا یُقاس بِالنّاسِ... وَلا یَجورُ في قَضیَّتِهِ...)۴ و چند صفت دیگر را نیز، که در الهیات اسلامی معمولا خدا را با آن صفات تعریف می‌‌کنند، برمی‌شمرد. آن مرد با شنیدن کلمات امام می‌گوید: ”مردمی هستند که ادعا می‌‌کنند هواخواه شمایند و می‌گویند که همه اینها صفات علی[[ع]] است و اینکه او خدا و پروردگار عالمیان است" (فإنَّ مَعي مَن یَنتَحِلُ موالاتَکُم وَیَزعُمُ أنَّ هذِهِ کُلَّها صِفاتُ عَليٍ عَلیه السلام

1.. عبد القاهر البغدادی، کتاب الفَرق بین الفِرَق، تص. ف. حِتّی (قاهره ۱۹۲۴)، ص ۱۳۳؛ ترجمۀ انگلیسیِ جملۀ عبد القاهر بغدادی از منبع زیر است:
A. S. Halkin, Moslem Schisms and Sects (Al-Fark bain al-Firak) Being the History of the Various Philosophic Systems Developed in Islam by Abū Manṣūr ʿAbd al-Ḳāhir ibn Tāhir al-Baghdādī (d. ۱۰۳۷), vol ۲, Tel Aviv ۱۹۳۵, part ۲, pp. ۴۴-۴۵.

2.. See also: M. M. Bar-Asher and A. Kofsky, "The Theology of Kitāb al-usūs. An Early Psedepigraphic Nusayrī Work,” Rivista degli Studi Orientali ۷۱ (۱۹۹۸) ۷۷-۸۱.

3.. تفسیر العسکری، ص۵۰.

4.. همان، ص۵۱.


تفسیر امامیه در پژوهش‌های غربی
188

با این حلقه‌ها و دعوت به گسست از آنها، آن گونه که در چند حدیث از این تفسیر به چشم می‌خورد، لفّاظیِ صِرف باشد. آنچه بسیار جالب توجه است، گزاره‌ای است که ـ چنان‌‌که در یکی از احادیث زیر می‌آید ــ [[بیان]] قدرت‌‌های معجزه‌‌آسا برای علی[[ع]] را به گرایش به خداانگاری او پیوند می‌زند. آیه ۱۷۱ سوره ۴ (نساء): ”ای اهل کتاب، در دین خود از حدود فراتر نروید و درباره خدا غیر از حق چیزی نگویید" ( يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لا تَغْلُوا فِي دِينِكُمْ وَلا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلا الْحَقَّ) به عنوان عبارتی کلیدی، هم برای اصطلاح و هم برای مفهوم غلو ایفای نقش می‌کند؛ بر اساس روایتی در تفسیر عسکری این آیه ناظر به مسیحیان است. در ادامه روایتی به نقل از امام رضا[[ع]] می‌‌آید: ”هر کس تا حد پرستشِ امیر مؤمنان [=علی] [از حدود] در گذرد، از کسانی است که مورد غضب خدا هستند و از گمراهان است (مَن تَجاوَزَ بِأمیرَ المؤمنینَ العُبودیةَ فَهُوَ مِنَ المَغضوبِ عَلَیهِم وَمِنَ الضّالینَ)".۱ پیوستگی زیاد میان آن آیه قرآنی که به عیسی[[ع]] اشاره دارد و کاربرد آن درباره علی[[ع]] دارای نکته است و به‌‌خوبی با آنچه می‌‌توان آن را ویژگی تفکر غلات نامید، همخوان است؛ منظور از آن ویژگی، داشتنِ اعتقاداتی نسبت به علی[[ع]] است که در مسیحیت ـ یا به طور دقیق‌تر گروه‌های منحرف مسیحی ــ درباره عیسی[[ع]] وجود داشت. در این زمینه اظهارنظرِ عبد القاهر بغدادی، فِرقه‌‌نگارِ سُنّیِ قرن پنجم/یازدهم، حائز اهمیت است. بغدادی در توصیف اعتقاد فرقه سبائیه درباره روح‌انگاری علی۲ می‌گوید: ”عالمان نقّادِ سنی می‌گویند که ابن السوداء۳ عمیقا به دین یهود وابسته بوده و با تعابیر موهوم درباره علی و فرزندانش قصد فاسد کردن مسلمانان و اعتقادات دینی‌شان را داشت، تا باور آنها درباره علی مانند باور مسیحیان درباره عیسی باشد (وقال المحققون من أهل السنة إنّ ابن السوداء کان علی هوی دین الیهود وأراد أن یُفسِد علی

1.. تفسیر العسکری، ص۵۰.

2.. یعنی این مفهوم که علی[[ع]] نمرده است، و کسانی که قتل او را تأیید کرده‌اند کس دیگری را دیده‌اند که کشته شده و پنداشته‌اند که علی[[ع]] بوده است. دربارۀ مفهوم روح‌انگاری در تشیع نخستین و پیشینۀ غیراسلامی‌اش، ن.ک:
I. Friedlander, "Shiitic Elements in Jewish Sectarianism,” Jewish Arabic Studies, reprinted from the Jewish Quartely Review, new series, ۲ (۱۹۱۲): ۵۰۷-۵۱۶; idem, "The Heterodoxies of the Shiites according to Ibn Ḥazm,” JAOS ۲۹ (۱۹۰۹): ۲۹ff, ۵۰ff.

3.. این لقب احتمالا به خود عبد الله بن السباء برمی‌گردد. ن.ک:
M. G. S. Hodgson, "ʿAbd Allāh b. Sabaʾ”, EI۲, s.v.

  • نام منبع :
    تفسیر امامیه در پژوهش‌های غربی
    سایر پدیدآورندگان :
    به کوشش محمدعلی طباطبایی و جمعی از پژوهشگران
    تعداد جلد :
    1
    ناشر :
    انتشارات دارالحدیث
    محل نشر :
    قم
    تاریخ انتشار :
    1395
    نوبت چاپ :
    اول
تعداد بازدید : 17015
صفحه از 416
پرینت  ارسال به