كلينى---->على بن محمّد---->صالح---->بعض اصحابه---->عبد الصمد بن بشير---->امام صادق عليه السلام .
روايت سوم ، داراى دو سند است (احاديث ۳ و ۹):
كلينى---->محمّد بن يحيى---->احمد بن محمّد---->عبد الرحمن بن أبى نجران --->صفوان ---->خلف بن حمّاد---->حسين بن زيد هاشمى رامام صادق عليه السلام .
صدوق ---->پدر ---->سعد بن عبد اللّه ---->ابراهيم بن هاشم و غيره ---->خلف بن حمّاد --->حسين بن زيد هاشمى ---->امام صادق عليه السلام .
روايت چهارم ، دو طريق دارد (حديث ۴ و ۶):
صدوق ---->امام صادق عليه السلام .
صدوق ---->پدر محمّد بن يحيى العطار ---->محمّد بن احمد ---->يعقوب بن يزيد ---->بعض اصحابه --->محمّد بن سنان ---->عمّن ذكره ---->امام صادق عليه السلام .
روايت پنجم نيز دو طريق دارد (حديث ۵ و ۸):
صدوق ---->امام صادق عليه السلام .
صدوق ---->محمّد بن حسن ---->محمّد بن حسن صفّار ---->مرفوع ---->أحدهما.
روايت ششم ، يك سند دارد.
صدوق ---->محمّد بن أحمد ---->عيسى بن محمّد ---->على بن مهزيار ---->عبد اللّه بن عمر ---->عبّاد بن حمّاد ---->امام صادق عليه السلام
روايت دوازدهم را طبرسى ، از امام صادق عليه السلام نقل مى كند.
روايت سيزدهم را امام عسكرى عليه السلام ، از امير المؤمنين عليه السلام و ايشان از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل مى كند.
از اين هشت حديث ، دو حديث ، فاقد سلسله سند است، (احاديث ۱۲ و ۱۳) . همچنين در سلسله سند روايت دوم، چهارم و پنجم نيز ارسال و رفع وجود دارد.
پس ، تنها سه مضمون ، داراى سند متّصل است (روايات ۱ ، ۳ و ۶) كه روايت اوّلْ با سه سند ، روايت سومْ با دو سند و روايت ششمْ با يك سند منقول است.

در نتيجه ، هشت روايت غير مكرّر در منابع شيعى ، منقول است.
ثانيا : از اين سيزده حديث:
يازده حديث به امام صادق عليه السلام منتهى مى شود.
يك حديث به «احدهما» ختم مى گردد كه با توجه به تكرارى بودن مضمونش، آن هم به امام صادق عليه السلام مى رسد.
يك حديث نيز به امير المؤمنين عليه السلام مى رسد كه البته ايشان آن را از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل مى فرمايد.
در نتيجه ، يك روايت به پيامبر صلى الله عليه و آله و دوازده روايت به امام صادق عليه السلام مى رسد.
ثالثا : از اين سيزده روايت:
چهار حديث (۴، ۵، ۱۲، ۱۳) بدون سلسله سند و نُه روايت ديگر با سلسله سند ، نقل شده اند. گفتنى است كه حديث چهار و پنج كه شيخ صدوق ، آنها را در كتاب من لايحضره الفقيه ، بدون سند آورده ، در كتاب علل الشرائع ، با ذكر سلسله سند آورده است.
با توجّه به مطلبى كه در بند اوّل گذشت ـ كه اين سيزده روايت ، در نهايت و پس از حذف مكررات ، به هشت حديث مى رسد ـ ، مى توان گفت كه از اين هشت حديث، دو روايت دوازده و سيزده ، بدون سلسله سند و شش روايت با سلسله سند ، منقول است. اين هشت روايت ، عبارت اند از احاديث: ۱، ۲، ۳، ۴، ۵، ۶، ۱۲ و ۱۳.
شرح طُرُق اين هشت حديث چنين است:
روايت نخست داراى سه سند است (احاديث ۱، ۱۰ و ۱۱):
كلينى---->محمّد---->احمد---->ابن محبوب---->جميل بن صالح---->ابان بن تغلب---->امام صادق عليه السلام .
على بن ابراهيم---->پدر---->على بن مهزيار---->علام---->بعض اصحابه---->امام صادق عليه السلام .
على بن ابراهيم---->محمّد بن ابى عبد اللّه سهل---->حسن بن محبوب---->جميل بن صالح رابان بن تغلب---->امام صادق عليه السلام .
روايت دوم ، داراى يك سند است (حديث ۲):