بعيد نمى دانم كه اين احاديث ، براى تيره ساختن چهره امامان پاك عليهم السلام جعل شده باشد .
۲ . ارائه چهره موزون و معقول از پيشوايان . محبت به اولياى الهى و اعتقاد به مناقب و فضايل آنان ، با انحرافى به نام غُلو همراه شده است . اين پديده تاريخى ، از دوره هاى نخستين تاريخ اسلامْ شكل گرفته و هنوز نيز باقى است . اين دوستى افراطى ، سبب شده كه گاه ، چهره اى ناموزون و غير معقول از پيشوايان به نمايش گذارده شود . يكى از اين نمونه ها روايت هايى است كه در تفسير آيه «إنّما وليّكم اللّه » ^۱ وارد شده است ، مانند :
عن أبي عبداللّه عليه السلام في قول اللّه عز و جل : «إنّما وليكم اللّه ورسوله . . .» : و كان أميرالمومنين في صلوة الظهر و قد صلّى ركعتين وهو راكع و عليه حلّة قيمتها ألف دينار و كان النبى صلى الله عليه و آله أعطاها إياه و كان النجاشى أهداها له ، فجاء سائل فقال : «السلام عليك يا ولى اللّه و أولى بالمومنين من أنفسهم! تصدَّق على كلّ مسكين» ؛ فطرح الحلّة إليه وأومئ بيده إليه أن احملها . ^۲
امام صادق عليه السلام در تفسير آيه «إنّما وليكم اللّه . . .» فرمود : . . . اميرمومنان ، نماز ظهر مى گزارد . دو ركعت از آن را به جا آورده بود و در ركوع بود . بر او پارچه اى بود كه هزار دينار (هزار مثقال طلا) ارزش داشت و پيامبر صلى الله عليه و آله آن را به وى هديه داده بود و آن را نجاشى به رسول خدا هديه كرده بود . نيازمندى آمد و گفت : «درود بر تو ، اى دوست خدا و اى كسى كه بر مومنان از خودشان سزاوارترى! به درماندگانْ كمك كن» . او پارچه را از خود افكند و اشاره كرد كه آن را بردار .
امام خمينى رحمه الله در نقد اين روايات ، با تكيه بر شواهد تاريخى و شخصيت

آلاف درهم ـ أو قال بعشرين ألفاً ـ و أو?ّره بالمال قال عليه السلام :«لابأس» . ^۱

۰.محمد بن اسحاق گويد ، به امام كاظم عليه السلام گفتم از مردى چند درهم طلبكارم و او از من مهلت مى خواهد كه در برابر ، سودى به من بدهد . من هم پوستينى كه هزار درهم مى ارزد ، به او به ده هزار يا بيست هزار درهم مى فروشم و به او مهلت مى دهم . امام عليه السلام فرمود :«مانعى ندارد» .

امام خمينى رحمه الله با تأكيد بر آيات قرآنى در طرد ربا و نيز قاعده عدالت ، اين روايات را نمى پذيرد و مى گويد :
إنّ قوله تعالى : «وإن تبتم فلكم رو?س أموالكم لاتظلمون ولاتظلمون» ظاهر في أنّ أخذ الزيادة عن رأس المال ظلم في نظر الشارع الأقدس و حكمة في الجعل إن لم نقل بالعلية ، و ظاهر أنّ الظلم لايرتفع بتبديل العنوان مع بقاء الأخذ على حاله ، وقدمرّت أنّ الروايات الصحيحة و غيرها عللت حرمة الربا بأنه موجب لانصراف الناس عن التجارات واصطناع المعروف و أنّ العلة كونه فساداً وظلماً . ^۲
اين سخن خداوند كه «سرمايه از آنِ شماست ، بدون آن كه ستم كنيد يا مورد ستم قرار گيريد» ، دلالت دارد بر اين كه گرفتن زياده بر اصل مال ، از ديدگاه شارع ، ظلم است و همين ظلم ، حكمت تحريم يا علت آن است . اين ظلم ، با تبديل عنوان از ميان نمى رود . همچنين گفته شد كه روايات صحيح ، حرمت ربا را چنين تعليل كرد كه ربا سبب رويگردانى مردم از معاملات و كار نيك است و علت آن ، اين است كه ربا فساد و ظلم است .
امام رحمه الله بر همين پايه مى گويد روايات حيله ، جعلى اند و جهت مشوَّه ساختن چهره معصومان عليهم السلام جعل شده اند :
ولاأستبعد أن تكون تلك الروايات من دسّ المخالفين لتشويه سمعة الأئمة الطاهرين عليهم السلام . ^۳