فصل سيزدهم : سخنان امام درباره وفادارى يارانش
۱۳ / ۱
وفادارى ياران امام
۲۹۷.مقاتل الطالبيينـ به نقل از عتبة بن سمعان كلبى ـ: امام حسين عليه السلام ميان يارانش به سخن ايستاد و فرمود : «بار خدايا! تو مى دانى كه من ، نه يارانى بهتر از ياران خود مى شناسم و نه خاندانى بهتر از خاندان خود . خداوند به شما جزاى خير دهد كه يارى و همكارى كرديد . اين قوم ، جز مرا نمى خواهند و اگر مرا بكشند، كسى جز مرا نمى جويند . چون شب شما را فرا گرفت، در سياهىِ آن ، پراكنده شويد و خود را نجات دهيد» .
عبّاس بن على، برادر امام ، على، فرزندش و فرزندان عقيل به پا خاستند و گفتند : پناه بر خدا و اين ماه حرام ! چون باز گشتيم ، به مردم چه بگوييم ؟ [بگوييم :] ما سَرور و فرزند سَرور و تكيه گاهمان را رها كرديم و او را هدف تيرها و حلقه اى براى پرتاب نيزه ها و قربانى اى براى درندگان كرديم و از سرِ رغبت به دنيا گريختيم؟! پناه بر خدا! بلكه ما با تو زنده ايم و با تو مى ميريم.
امام عليه السلام گريست و آنان هم با او گريستند و خداوند ، جزاى خيرشان داد . سپس ، امام ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ نشست.
