413
حکمت نامه امام حسين (عليه السلام)

۱۰ / ۲۰

قافيه «ف»

۰.
آيا با آن كه تمام كارهايم نادرست استقصد ملامت ديگران بنمايم ؟
انسان، زمانى كه پنجاه سال زندگى كندو در او آثار خويشتندارى نباشد
ديگر به صلاح او اميدى نيستزيرا با قصد دور شدن از حقيقت،خودش را هلاك كرده است.
تا كى منصفانه رفتار نكنمو تمام توان خود را مصروف دادگرى نسازم ؟!
واى بر من ، اگر اندرزهايم به ديگران سود دهدو براى من ، جز الفاظ آن نماند !

۱۰ / ۲۱

قافيه «ق»

۰.
بدان كه تنها مسابقه اى كه ارزش رقابت دارد ، زهد استو جز آن ، چيزى ارزش مسابقه دادن ندارد .
هر چيزى كه انسان در اين جهان ، مالك شود ، از بُن ، نابود مى شودو [تنها ، ]كار خير در نزد خداوند ، باقى مى ماند .
به زودى همدم پشيمانى خواهى شدوقتى كه در روز حسابرسى الهى ، شيون سر دهى .
آيا هيچ مى دانى كه آن ، چه روزى است ؟خوب بينديش و بدان كه آن ، روز جدايى است .
اين جدايى ، همانند ديگر جدايى ها نيستزيرا در آن ، اميد ديدار مجدّدى وجود ندارد .

۱۰ / ۲۲

قافيه «ك»

۰.
از صاحب تجربه [كه سرد و گرم روزگار را چشيده ]در شگفتمكه چگونه در غفلت است و به دنبال سرگرمى مى رود !
در شگفتم از كسى كه جانش در گروِ رسوايى ها و خطاهايش استو در كوشيدن براى رهايىِ جانش كوتاهى مى كند .
با تنبلى و نادانى ، موجب هلاكت خويش مى شودو خود را به مَهلكه هاى ترسناك درمى اندازد
با تكرار كردن گناهان در هر روزو با پرده درى در انجام دادن حرام هاى الهى .
اين را وقتى خواهد فهميد كه مرگ ، ناگهان به سراغش بيايدو گريه كنندگان ، بر گردش حلقه زنند .


حکمت نامه امام حسين (عليه السلام)
412

۱۰ / ۲۰

قافِيَةُ الفاءِ

۰.
أأقصِدُ بِالمَلامَةِ قَصدَ غَيريوأمري كُلُّهُ بِادِي الخِلافِ
إذا عاشَ امرُؤٌ خَمسينَ عاماولَم يُرَ فيهِ آثارُ العَفافِ
فَلا يُرجى لَهُ أبدا رَشادٌفَقَد أودى بِمُنيَتِهِ التَّجافي
وكَم ۱ لا أبذُلُ الإِنصافَ مِنّيوأبلُغُ طاقَتي فِي الاِنتِصافِ
لِيَ الوَيلاتُ إن نَفَعَت عِظاتيسِوايَ ولَيسَ لي إلاَّ القَوافي .

۱۰ / ۲۱

قافِيَةُ القافِ

۰.
ألا إنَّ السِّباقَ سِباقُ زُهدٍوما في غَيرِ ذلِكَ مِن سِباقِ
ويَفنى ما حَواهُ المُلكُ أصلاًوفِعلُ الخَيرِ عِندَ اللّهِ باقِ
سَتَألَفُكَ النَّدامَةُ عَن قَريبٍوتَشهَقُ حَسرَةً يَومَ المَساقِ ۲
أتَدري أيَّ يَومٍ ذاكَ فَكِّروأيقِن أنَّهُ يَومُ الفِراقِ
فِراقٌ لَيسَ يُشبِهُهُ فِراقٌقَدِ انقَطَعَ الرَّجاءُ عَنِ التَّلاقي .

۱۰ / ۲۲

قافِيَةُ الكافِ

۰.
عَجِبتُ لِذِي التَّجارِبِ كَيفَ يَسهوويَتُلو اللَّهوَ بَعدَ الاِحتِناكِ ۳
ومُرتَهَنُ الفَضائِحِ وَالخَطايايُقَصِّرُ فِي اجتِهادٍ لِلفَكاكِ
وموبِقُ ۴ نَفسِهِ كَسَلاً وجَهلاًومورِدُها مَخوفاتِ الهَلاكِ
بِتَجديدِ المَآثِمِ كُلَّ يَومٍوقَصدٍ لِلمَحارِمِ بِانتِهاكِ
سَيَعلَمُ حينَ تَفجَؤُهُ المَناياويَكنُفُ حَولَهُ جَمعُ البَواكي .

1.في ديوان الإمام الحسين عليه السلام : «ولِم» بدل «وكم» .

2.في المصدر : «يوم الحساب» ، والصواب ما أثبتناه كما في ديوان الإمام الحسين عليه السلام .

3.حَنَّكَتْكَ الاُمور : أي راضتك وهذّبتك (النهاية : ج ۱ ص ۴۵۲ «حنك») .

4.وَبَقَ : هَلَكَ (الصحاح : ج ۴ ص ۱۵۶۲ «وبق») .

  • نام منبع :
    حکمت نامه امام حسين (عليه السلام)
    سایر پدیدآورندگان :
    محمّد محمّدى رى‏شهرى، با همكارى: سیّد محمود طباطبایى‌نژاد و سیّد روح الله طبایى، ترجمه: عبدالهادى مسعودى
    تعداد جلد :
    2
    ناشر :
    انتشارات دارالحدیث
    محل نشر :
    قم
    تاریخ انتشار :
    1385
    نوبت چاپ :
    اول
تعداد بازدید : 9119
صفحه از 492
پرینت  ارسال به